ΑΛΦΕΙΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

Η ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΠΑΡΑ ΣΠΑΝΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ΄ ΚΙ ΑΥΤΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. Αριστοτέλης

Archive for the ‘ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ’ Category

Οι…"τρεις ιεράρχες" ήταν Έλληνες;

Posted by alfeiospotamos στο 30/01/2012

«Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν κατα-βροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων.» – Βασίλειος Καισαρείας, εις Προφήτην Ησαϊα 9.230.8

«Προσταγή: Μη δειλιάζετε από των Ελληνικών πιθανολογημάτωντα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν.» – Βασίλειος ο Μέγας, (330-379 μ.Χ.) εις τον Προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον 7.196.3

…………………

 Για την ελληνική παιδεία (κι ας τον ανακήρυξαν προστάτη της παιδείας, μέσα στη γενική και βαρβαρική ανατροπή των πάντων), γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
    «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…Ούτος ο (πιστός) βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε… και ενώ πάντα τα των ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του βάρβαρουκαθ’ εκάστην λαμπρότερα γίνονται» (Εις τον Ιωάννην 59.31.33)

Ιωάννης Χρυσόστομος… μέγας σκοταδιστής και ανθέλληνας! (άρθρο του Μ. Χαραλαμπάκη)


Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος 
«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου». 
Οι τρεις ανθέλληνες Ιεράρχες – Μια «γιορτή» όνειδος για την ελληνική παιδεία

Ποιοί ήταν οι…»τρεις ιεράρχες»;

Πολλοί μέχρι σήμερα θεωρούν ότι οι τρεις λεγόμενοι «ιεράρχες»,που μάλιστα εορτάζονται από όλους τους χριστιανούς ανά την υφήλιο,ως «προστάτες των γραμμάτων»,ήταν…»έλληνες»!
Πως όμως;Κατά τον Παπαρρηγόπουλο ,όπως θα δούμε και στα αποσπάσματα πιο κάτω,οι πρώτοι χριστιανοί,αλλά και οι επίσκοποι των χριστιανών ήταν καθαροί εβραίοι.Δεδομένου ότι και ο Σαύλος(Παύλος) ήταν Ρωμαίος πολίτης,μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι τουλάχιστον κατά τις πρώτες εκατονταετίες και μέχρι να εδραιωθεί για τα καλά ο χριστιανισμός,ως επικρατούσα θρησκεία,ειδικά στον ελληνικό κόσμο,δεν θα ήταν δυνατόν
να αφήσουν τον έλεγχο σε αλλοεθνείς προσήλυτους.
Παρατηρούμε αίφνης ότι η μάνα του Βασίλειου ήταν απόγονος Ρωμαίων αξιωματούχων!Πολλοί εβραίοι,όμως,ως Ρωμαίοι πολίτες,είχαν το δικαίωμα να καταλαμβάνουν αξιώματα στο Ρωμαϊκό κράτος.Δεν μας λένε βέβαια ποιός ήταν ο πατέρας του,αλλά αν ήταν…έλληνας δεν θα το βροντοφώναζαν;Το ότι ήταν εβραίος συμπεραίνεται και από τον παππού του που είχε πεθάνει ως χριστιανός!Είπαμε ότι κατά τις πρώτες εκατονταετίες ο χριστιανισμός ήταν απλά μια αίρεση του Ιουδαϊσμού(ιδέ Παπαρρηγόπουλο).
Το αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι στην κηδεία του συμμετείχαν…Ιουδαίοι,πιστοί της εθνικής τους θρησκείας!Αν δεν ήταν εβραίος,δεν υπήρχε περίπτωση να συμμετείχαν ακραιφνείς πιστοί Ιουδαίοι!

Το ίδιο ισχύει και για τον Γρηγόριο τον Ναζι-ανζηνό!
Όπως πάλι θα δείτε στον Παπαρρηγόπουλο,όλοι οι άλλοι λαοί ήταν σφόδρα εχθρικοί απέναντι στους Ιουδαίους(εβραίους),οπότε ήταν αδύνατον να έχουν για θρησκεία τον Ιουδαϊσμό και μάλιστα κάποια αίρεσή του!

Όσο για τον Ιωάννη της Αντιοχείας,ισχύει και γι’αυτόν ότι ήταν εβραίος.Και μόνο το γεγονός ότι η θεολογική σχολή που μαθήτευσε ήταν του Λουκιανού του Αποσυνάγωγου,το δηλώνει!Διότι ποιός,αν όχι εβραίος,θα μπορούσε να γίνει…ΑΠΟΣΥΝΑΓΩΓΟΣ,δηλαδή να έχει αποβληθεί από τη συναγωγή!Και γνωρίζουμε ότι συναγωγές είχαν και έχουν ΜΟΝΟ οι εβραίοι,όπως είναι γνωστό ότι ΜΟΝΟ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ γίνονται δεκτοί σε συναγωγές!  
[Βασίλειος Καισαρείας
Γεννήθηκε στα 330 στη Νεοκαισάρεια της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Βασίλειος ασκούσε το επάγγελμα του καθηγητή ρητορικής στη Νεοκαισάρεια και η μητέρα του Εμμέλεια ήταν απόγονος οικογένειας Ρωμαίων αξιωματούχων (ο πατέρας της είχε πεθάνει ως Χριστιανός μάρτυρας).
….
Στην κηδεία του συμμετέχουν Ιουδαίοι, πιστοί της εθνικής θρησκείας και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσηςΒικιπαίδεια]

[Γρηγόριος Ναζιανζηνός

Γεννήθηκε στην Ναζιανζό της Καππαδοκίας από μορφωμένους γονείς. Ο πατέρας του αρχικά ήταν λάτρης ενός κράματος ειδωλολατρίας και Ιουδαϊσμού (Υψιστάριοι) αλλά στη συνέχεια μεταστράφηκε και έγινε Επίσκοπος στη Ναζιανζό. Η μητέρα του Αγία Νόννα έδωσε στο μικρό Γρηγόριο τις πρώτες χριστιανικές κατευθύνσεις. Ο Γρηγόριος αφού έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη γενέτειρά του, σπούδασε στην Καισάρεια και αργότερα στην Αλεξάνδρεια. Ύστερα φοίτησε έξι χρόνια στις φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας, όπου σπούδασε φιλοσοφία και ρητορική. Συνδέθηκε με βαθιά φιλία με το συμφοιτητή του Βασίλειο (τον Μέγα), με τον οποίο, όπως έγραφε ο ίδιος, είχε «μια ψυχή σε δύο σώματα χωρισμένη». Προσοχή χρειάζεται στη διάκρισή του από τονΆγιο Γρηγόριο το Ναζιανζηνό, ο οποίος ήταν ο πατέρας του, επίσκοπος Ναζιανζού.Βικιπαίδεια]

[Ιωάννης ο Χρυσόστομος Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γνωστός και ως Ιωάννης της Αντιόχειας, είναι Άγιος, Πατέρας και ιεράρχης της Ορθοδόξου Εκκλησίας….Γεννήθηκε στην Αντιόχεια μεταξύ 344 και 354, με πιθανότερη ημερομηνία κοντά στο 349. Γονείς του ήταν ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η ΑνθούσαΟ Λουκιανός Αντιοχείας(Αντιοχεύς) (235312), γνωστός και ως Λουκιανός ο Αποσυνάγωγος ή Άγιος Λουκιανός, υπήρξεπρεσβύτεροςθεολόγος, διδάσκαλος και συγγραφέας κατά το 4ο αιώνα και έδρασε στην περιοχή της Αντιόχειας

…Η θεολογική σχολή της Αντιόχειας ιδρύθηκε από τον Λουκιανό Αντιοχείας στην Αντιόχεια της Συρίας κατά τις αρχές του 3ο αιώνα
…Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος καίτοι δεν μαθήτευσε σε αυτή χαρακτηρίζεται ως άνθρωπος ο οποίος πέτυχε τελικά να προσδώσει νέα πνοή στη σχολή...Βικιπαίδεια]

Προς επιβεβαίωση ρίξτε μια ματιά στα αποσπάσματα από τον Παπαρρηγόπουλο…

Παπαρρηγόπουλος ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ,βιβλίον όγδοον 

Πλάτων Πισατίδης 

Advertisements

Posted in ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ, ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

‘Transition to Christianity’ or Crime against Hellenism.ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ή ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Posted by alfeiospotamos στο 21/01/2012

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΩΝΑΣΕΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ:
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ή ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
Η έκθεση στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης με τίτλο «Η μετάβαση στον Χριστιανισμό», ουδεμία έκπληξη επεφύλασσε σε όσους γνωρίζουν τον τρόπο που λειτουργεί το υπόδουλο στους θεοκράτες νεο-Ελληνικό κράτος και τα ελεγχόμενα από αυτό πολιτιστικά κέντρα όπως το Βυζαντινό Μουσείο που διοργάνωσε την έκθεση. Και λεμε ουδεμία έκπληξη αφού τόσο στον πολυτελή κατάλογο της έκθεσης όσο και στα επεξηγηματικά πινακίδια των εκθεμάτων αναγράφονται τα γνωστά παραμύθια των νικητών χριστιανών περί της δήθεν ομαλής μετάβασης από την Ελληνική υποτιθέμενη «ειδωλολατρία» στο «αληθές φως εξ’ ανατολών».

Ο περίλαμπρος Ελληνικός Πολιτισμός χαρακτηρίζεται «παγανιστικός». Οι καταστροφές αγαλμάτων και Ναών περνάνε στα ψιλά, σαν δήθεν έργο κάποιων ολιγάριθμων φανατικών. Η επί αιώνες απαξίωση της Ελληνικής σκέψης και Φιλοσοφίας και κατά συνέπεια η τελμάτωση της ανθρώπινης διανόησης, παρουσιάζονται σαν ένα πέρασμα σε έναν καινούργιο κόσμο που απλώς άλλαξε ενδιαφέροντα. Τίποτα το καινούργιο, αφού το ίδιο παραμύθι μεταδίδουν από την δημιουργία του νεο-Ελληνικού κρατιδίου έως και σήμερα. Ακριβώς γι’ αυτό αρχικά θεωρήσαμε πως δεν

υπήρχε λόγος να δώσουμε μια απάντηση στις χιλιοειπωμένες αυτές προπαγανδιστικές γελοιότητες των τιμητών της ρωμιοσύνης. Όταν όμως άρχισαν να βγαίνουν σωρηδόν στα μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας αλλά και της ομογένειας οι δηλώσεις των παραγόντων της έκθεσης, καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστους τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς κάποιων εξ’ αυτών, όπως επίσης και δεν μπορούμε να τους αφήσουμε να περνάνε αμαχητί την ανιστόρητη προπαγάνδα τους, νομίζοντας ότι όλοι είναι προσκυνημένοι και ταυτοχρόνως βλάκες ώστε να την καταπίνουν αμάσητη.

Μέσα στις σελίδες του καταλόγου της έκθεσης ο προχριστιανικός κόσμος, και κυρίως ο Ελληνικός, χαρακτηρίζεται ως «παγανιστικός». Ένας όρος που εάν και χρησιμοποιείται κατά κόρον ακόμα και από αυτούς τους ακαδημαϊκούς, δεν παύει να είναι προσβλητικός για τους Έλληνες προγονούς μας. Ο όρος αυτός που προέρχεται από την λατινική λέξη «paganus» και σημαίνει τον άξεστο χωρικό, χρησιμοποιήθηκε από τους λατινόφωνους χριστιανούς του 5ου αιώνα για να μειώσουν του κάτοικους της υπαίθρου που κρατούσαν ακόμα τις προχριστιανικές τους παραδόσεις. Στην συνεχεία χαρακτήρισαν «παγανιστικό» ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό προχριστιανικό κόσμο, για να τον απαξιώσουν. Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται λοιπόν και από τους συγγραφείς του κατάλογου της έκθεσης, για να χαρακτηρίσει και τον Ελληνικό πολιτισμό. «Άξεστοι χωριάτες» λοιπόν ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και ο Επίκουρος, ο Δημόκριτος, ο Ηράκλειτος και ο Ερατοσθένης. «Άξεστοι χωριάτες» και οι μεγάλοι μας τραγικοί. «Άξεστοι χωριάτες» οι αρχιτέκτονες και οι κτίστες του Παρθενώνα και τόσοι άλλοι που δημιούργησαν το θαύμα του Ελληνισμού, του πολιτισμού που κόσμησε, δίδαξε και ακόμα διδάσκει θετικά την ανθρωπότητα. Για τους χριστιανοαναθρεμένους όμως διοργανωτές της έκθεσης, αυτός ο πολιτισμός είναι «παγανιστικός». Θα πρέπει ίσως κάποτε να μας εξηγήσουν αυτό το οξύμωρο.

Αφού απαξιώνουν λοιπόν πρώτα τον Ελληνικό πολιτισμό, στην συνεχεία επιδίδονται σε μια άθλια προπαγάνδα που, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσπαθεί να αποκρύψει την μισαλλοδοξία που επέδειξαν οι χριστιανοί από την στιγμή που απέκτησαν πολιτική εξουσία χάρη στους αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης του Βοσπόρου. Σαν δήθεν έργο ολίγων φανατικών ή σαν μεμονωμένες περιπτώσεις μας παρουσιάζουν λοιπόν οι διοργανωτές της έκθεσης τις καταστροφές τόσων και τόσων μνημείων του Ελληνικού κόσμου, αλλά και τις θηριωδίες εναντίον των τελευταίων υπερασπιστών του. Και εδώ ακριβώς ψεύδονται θρασύτατα και συνειδητά!

Μια απαρίθμηση των κατεστραμμένων Ναών στον Ελλαδικό αλλά και τον ευρύτερο μεσογειακό χώρο, αποδεικνύει περίτρανα ότι μόνο μεμονωμένα περιστατικά δεν ήσαν αυτά. Οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Ελευσίνα, αλλά και ακόμα αυτός ο ίδιος ο Παρθενώνας, φέρουν τα σημάδια της μισαλλοδοξίας των οπαδών της θρησκείας της «αγάπης». Ήσαν όμως αυτές οι καταστροφές το έργο «ολίγων φανατικών»; Σίγουρα όχι, εκτός και εάν σε αυτούς του «ολίγους» συμπεριλαμβάνονται για παράδειγμα ο Ιωάννης Χρυσόστομος που όπως μας λεει ο χριστιανός Θεοδώρητος στη «Εκκλησιαστική Ιστορία» του, μάζευε λεφτά από πλούσιες χριστιανές και τα έδινε σε μονάχους για να καταστρέφουν ναούς των «ειδώλων».

Στους «ολίγους» περιλαμβάνονται βεβαίως και ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Θεόφιλος, που κατέστρεψε το Σεράπειο, ο επίσκοπος Γάζης Πορφύριος, που με την χορηγία του θρησκόληπτου αυτοκράτορα Αρκάδιου και της φανατικής χριστιανής συζύγου του κατέστρεψε όλους τους Ελληνικούς ναούς των περιοχών που εξουσίαζε όπως μας εξιστορεί με μεγάλο θαυμασμό ο Μάρκος Διάκονος που υπήρξε και αυτόπτης μάρτυς. «Μεμονωμένα περιστατικά» ήσαν τα δεκάδες αυτοκρατορικά έδικτα για το κλείσιμο και την καταστροφή των Ελληνικών Ναών από την εποχή των διάδοχων του Κωνσταντίνου και μετά. Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε τόμους με τον κατάλογο των χριστιανικών «ανδραγαθημάτων» μόνο και μόνο από τα κείμενα όπου καυχιόνται για το καταστροφικό τους έργο. Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν έχουμε να κάνουμε με «μεμονωμένες περιπτώσεις» όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι υπεύθυνοι διοργανωτές.

Το άλλο ύπουλο συμπέρασμα που επιχειρούν να περάσουν μεσώ των κειμένων του κατάλογου της έκθεσης, είναι το ότι μετά την επιβολή του χριστιανισμού, δεν επήλθε μια σκοτεινή περίοδος για την ανθρωπότητα (η σκοτεινότερη σε όλη την γνωστή Ιστορία), αλλά απλώς μια «αλλαγή», η οποία δεν ήταν και απαραίτητα χειρότερη! Μας λενε επίσης ότι ο χριστιανισμός επικράτησε γιατί οι άλλες θρησκείες της εποχής είχαν τάχα χρεοκοπήσει πνευματικά και η αλλαγή ήταν αναπόφευκτη! Εξισώνουν λοιπόν έναν κόσμο ανοικτό σε νέες ιδέες, που παρήγαγε σκέψη, και είχε να επιδείξει επιτεύγματα στην Ιατρική, στα Μαθηματικά, στην Αστρονομία και σε τόσες άλλες επιστήμες, συμπεριλαμβανομένης και της Φιλοσοφίας που με την οντολογία της καθοδηγούσε την Ελληνική Θρησκεία, με τον Βυζαντινό σκοταδισμό που ακολούθησε. Έναν πολιτισμό που επί χίλια χρόνια δεν παρήγαγε ούτε ένα έργο επιστημονικό ή φιλοσοφικό που να βοήθησε την ανθρωπότητα να προχωρήσει μπροστά. Εκτός εάν κάτι τέτοιο θεωρήσουμε τις ομφαλοσκοπήσεις περί του εάν ο Πατέρας Γιαχβέ και ο υιός του Γίεσουα είναι «ομοούσιοι» ή «ομοιούσιοι». Ένα θέμα για το οποίο έγραψαν τόμους ολόκληρους και σφαγιάστηκαν για τουλάχιστον δυο αιώνες μέχρι να επικρατήσουν στην Ανατολή οι λεγόμενοι «ορθόδοξοι».

Για όλους εμάς που εδώ και χρόνια υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα μας να θεωρούμε τους εαυτούς μας συνεχιστές της ΕΘΝΙΚΗΣ μας παράδοσης, δηλαδή της παράδοσης των Ελλήνων προγονών μας, και βλέπουμε ξεκάθαρα την χριστιανική μισαλλοδοξία έναντι οποιουδήποτε Ελληνικού στοιχείου δεν μπορούν να οικειοποιηθούν, η Έκθεση στο «Ωνάσειο» και τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει δεν είναι κάτι που μας προξενεί έκπληξη. Αντιθέτως το βιώνουμε καθημερινά μέσα από την συνεχή απόπειρα του δικτατορεύοντος θρησκευτικού κατεστημένου και στην Ελλάδα αλλά και στις μεγάλες Ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού να περάσει στους υποτελείς του το παραμύθι της απλής μεταστροφής στον χριστιανισμό ως μιας δήθεν φυσικής ιστορικής εξέλιξης. Εκεί όμως που λέγαμε ότι δεν μπορούν να ξεπέσουν οι Ρωμιοί ακόμα χαμηλότερα εκεί δεχθήκαμε την έκπληξη όταν μάθαμε τις δηλώσεις τόσο των διευθυντών του «Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου» Νίκου Καλτσά και του «Μουσείου Μπενάκη» Αγγέλου Δεληβορριά στην εφημερίδα «Τα Νέα», αλλά και του εκτελεστικού διευθυντή του «Ιδρύματος Ωνάση» Λουκά Τζίλα στην ομογενειακή ιστοσελίδα «Greek News Online». Και οι τρεις αναφέρονται στο κεφάλι αγάλματος της Θεάς Αφροδίτης (το υπόλοιπο του αγάλματος δεν σώθηκε) που φέρει στο μέτωπο χαραγμένο το σήμα του σταυρού αλλά και έχει εμφανή τα σημάδια των κτυπημάτων που δέχθηκε από τους οπαδούς της θρησκείας της «αγάπης» και που φιλοξενείται στην έκθεση. Και οι τρεις τους, χωρίς ίχνος ντροπής, λενε ότι με το να της σπάσουν την μύτη και να χαράξουν τον σταυρό, οι χριστιανοί την «εξάγνισαν» και την έκαναν δικιά τους! Θα θέλαμε να ξέραμε εάν θα πρέπει λοιπόν με το ίδιο σκεπτικό να ευχαριστήσουν τους Τούρκους που «εξάγνισαν» την λεγόμενη Άγια Σοφία στην Κωνσταντινούπολη και την έκαναν τζαμί, ασβεστώνοντας και τις εικόνες. Η μήπως και τους ταλιμπάν του Αφγανιστάν που «εξάγνισαν» τα γιγάντια αγάλματα του Βούδα, καταστρέφοντας τα με βολές από τεθωρακισμένα.

Το μέγεθος της γελοιότητας αυτών των ανθρώπων που έχουν και περίοπτες θέσεις κύρους στην Νεοελληνική κοινωνία ξεπέρασε κάθε επιτρεπτό όριο και από απλώς γραφικοί ή συμβιβασμένοι κατάντησαν επικίνδυνοι, εφόσον ούτε λίγο ούτε πολύ παρουσιάζουν την μονοθεϊστική μισαλλοδοξία και εγκληματικότητα σαν αγαθοεργία και μας αναγκάζουν να τους στηλιτεύσουμε έως τέτοιους.

Οι υπεύθυνοι της έκθεσης στο «Ωνάσειο» επέλεξαν να ανοίξουν τον πρόλογο του κατάλογου με το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Ιερεύς του Σεραπίου». Προφανώς δεν κατάλαβαν προς τα που στόχευε την ειρωνεία του ο ποιητής. Εμείς, για να μην τους μπερδέψουμε με δύσκολες, καβαφικού τύπου ειρωνείες, θα κλείσουμε με ένα ποίημα του επίσης Αλεξανδρινού Παλλαδά, που έγραψε τον 5ο αιώνα και βίωσε ο ίδιος αυτήν την τόσο «ομαλή» μετάβαση.

Άρα μή θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες,
Όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;
που στη νεοελληνική αποδίδεται:
Μήπως αφού δεν πεθάναμε, πιστεύουμε απλώς ότι ζούμε,
εμείς οι Έλληνες, που σε συμφορά έχομε περιπέσει,
νομίζοντας ότι αυτά που ζούμε δεν συμβαίνουν στ’ αλήθεια;
Ή μήπως ζούμε επειδή η ίδια η ζωή έχει πεθάνει;
Από την Γραμματεία του Υπάτου Συμβουλίου Ελλήνων Εθνικών
Για πληροφορίες επικοινωνήστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση
info@ysee.us
ή στο τηλ. (718) 666-7097

Hellenic Council YSEE of America
www.ysee.us

‘Transition to Christianity’ or Crime against Hellenism

(New York, New York) -The exhibition at the Onasis Cultural Center of New York entitled “Transition to Christianity” held no surprises for all those who are well aware of the influence the christian church has over the Greek state and its cultural organizations.  The exhibition although hosted by an independent cultural organization, was organized by the Christian and Byzantine Museum of Athens, which is a state controlled cultural entity.  So there were no surprises when we witnessed in the published catalog and on the display signs of the exhibit, the usual fairy tales of the victorious christians about the supposed smooth transition from the “idolatry” of the Hellenes to the “divinely revealed wisdom” of the east.

Everywhere in the catalog Hellenic Civilization is characterized as “pagan”.  The wholesale destruction of statues and Temples is dismissed as the work of a “few fanatics”.  The centuries long disdain for Hellenic philosophy and science which resulted in a decline in almost every aspect of human life is presented as a passage to a new world that simply changed interests.   The same lie is disseminated since the creation of the modern Greek state.  This is why we initially thought that there was no reason to answer these ludicrous and frequently circulated tales of the modern admirers of Byzantium.  But when we became aware of the statements made by some of the organizers in the Greek media both in Greece and in the United States we understood that we could no longer remain silent.  We could not, in good conscience, leave unanswered the ridiculous claims some of them made, nor could we let them think that everyone is stupid enough to swallow their propaganda without voicing any objection.

In the pages of the catalog the pre-christian Hellenic world is characterized as “pagan”.  A term that although used frequently even by scholars of antiquity, is nevertheless insulting for our ancestors.  The term comes from the Latin word “paganus” which means the country dweller or in a more derogative way the uncouth illiterate villager. It was used by the Latin speaking christians of the 5th century to demean the people of the countryside that still held on to their ancestral forms of worship.  Later it was used to characterize the entire pre-christian civilization of Europe in order to degrade it.  This term is used repeatedly from the authors of the catalog of the exhibition to characterize the civilization of Hellas.  So we ask them are Plato and Socrates, Aristotle and Epicurus, Heraclitus and Eratosthenes “uncouth villagers”?  What about our great tragedians? What about the builders of the Parthenon and so many others that created the miracle of Hellenic civilization were they also “uncouth villagers”?  The organizers of the exhibit owe us an explanation for this misnomer.

After they demean Hellenic civilization, they go on to present us with a ridiculous propaganda that attempts to hide the crimes that the christians committed when they got into a position of power.  The destruction of so many monuments and the massacre of the last defenders of Hellenism are all presented as rare incidents instigated by a few fanatics.

A brief recounting of the destroyed Temples both in mainland Greece, and in the wider Mediterranean area, proves beyond any doubt that these were not rare incidents.  Delphi, Olympia, Eleusis, and even the Parthenon bear the scars of the intolerance exhibited by the christian zealots, in the name of their religion of “love”.  But were these destructions the work of a few fanatics?  Certainly not, unless in those few we include christian “paragons” like John Chrysostom, who  according to the christian author Theodoret of Cyrus, was collecting money from wealthy christian women, and using it to hire fanatical monks to destroy the so called “temples of the idols”.

Should we include into those few, Theophilus bishop of Alexandria who destroyed the Temple of Serapis and its adjoining library?  Or maybe Porphyry bishop of Gaza, who with the financial and military support of the emperor Arcadius and his wife Eudoxia, destroyed all the temples in his area including the great temple of Zeus Marnas, as we are told by his student and eyewitness Marcus the Deacon who wrote the “Life of Porphyry”.  Should we consider rare occasions, the many imperial edicts from the reign of the sons of Constantine and afterwards, that ordered the closing at first and later the complete destruction of all Hellenic temples, which have not been converted yet to churches?

We can fill bookshelves with the works of zealous prowess exhibited by the christians during this so-called time of transition, by relying only on their own writings, in where they brag about their “pious fervor”.  So it is hypocritical to talk about rare occasions instigated by a few fanatics as the organizers of this exhibition try to portray, when all the evidence points to a large scale, well organized and guided attack against Hellenism.
The other furtive conclusion that the organizers are trying to pass through the essays of the catalog is that the era following the domination of Christianity was not one of backwardness and decline (the worst in know history) but rather an era of “change” not necessarily worse than the ones preceding it.  They also tell us that the christian domination came about because the other religions of the time were morally and spiritually bankrupt and did not satisfy the interests of the people of the period.  They equate a world that was open to new ideas, and could boast achievements in Medicine, Astronomy, Mathematics and so many sciences, to the Byzantine darkness that followed.  A Byzantine civilization that for a thousand years did not produce a single work that contributed to the betterment of Humanity.  Unless of course we consider as such the endless arguments if Yahweh the father and Joshua the son are of the same substance or of like substance, an argument for which they wrote endless volumes and spilled the blood of thousands on both sides until the so-called “orthodox” managed to dominate thanks to imperial intervention.

For all of us that for years now defend our right to consider ourselves the continuators of our Ethnic tradition, that is the tradition of our Hellenic ancestors, and see clearly the christian intolerance against anything Hellenic that they can not appropriate, the exhibition at the Onasis Center and its message is neither new, nor strange.  It is something that we experience on a daily basis through the continuing efforts of the theocratic institutions of the christian church to propagate the lies about the so-called transition as a natural social evolution.

When we were assuring ourselves that the modern byzantines could not sink any lower, we witnessed the statements of the directors of the National Archaeological Museum of Athens Nikos Kaltsas and the Benaki Museum Aggelos Delivorias in the Athenian newspaper “Ta Nea” but also those of the executive director of the Onasis Center Loukas Tzilas in the internet edition of the Greek American paper “Greek News”.  They all made statements concerning the head of the statue of the Goddess Aphrodite that is part of the exhibit at the Onasis Center.  The statue has a cross carved on its forehead, its nose is broken and there are signs of blows to its mouth and eyes.  All three shamelessly stated that the christians carved the cross in order to sanctify it, and make it a part of their reality.  Tzilas went as far as to say that “now Aphrodite is in the service of the church”.  We wonder if following their thinking, they should thank the Turks for “sanctifying” the church of Hagia Sofia in Constantinople by turning it to a mosque after whitewashing the icons.  Or even the Taliban in Afghanistan that “sanctified” the giant statues of Buddha with the cannons of their tanks.

The preposterousness of these people that hold positions of influence in modern Greek society, (Tzilas was the ambassador of Greece to Washington) has surpassed all limits since they try to present a criminal act of monotheistic intolerance as a work of virtue.  In their zeal to satisfy the christian establishment they serve, they have became dangerous, and they should be made aware that there are people out there that will not sit silently when their history is being distorted intentionally.

The organizers and authors of the exhibition chose to open the introduction of the catalog with a poem of the Alexandrian poet Constantine Cavafy entitled “Priest of Serapion”.  They obviously missed the target of the poet’s irony.  We, in order not to confuse them with difficult Cavafian ironies, we are closing with a poem by another Alexandrian, the poet Palladas who wrote during the late 4th and early 5th centuries CE and experienced this so called “transition” first hand.

Άρα μή θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες,
Όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;

Translated in English:

Are we dead and only seem to live,
My fellow Hellenes, fallen in misfortune,
Taking life for a dream?
Or is it that we live when life is dead?

Posted in ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΕΛΛΑΔΕΜΠΟΡΟΙ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΤΑΛΙΜΠΑΝ | Leave a Comment »

Έτσι επικρατεί ο χριστιανισμός μέχρι σήμερα:

Posted by alfeiospotamos στο 17/01/2012

Απειλές και εκβιασμοί…
Απάντηση του grekos1940, το παρακάτω  το έστειλε σε μήνυμα γεμάτο „χριστιανική αγάπη“! 
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Το βιντεο αυτό που εφτιαξες θα πάει κατ ευθείαν στην αστυνομία με μήνυση απο μένα για εξύβριση των θείων βάσει των άρθρων 198 και 199 

Δείτε: Aρθρο 198-199 το άρθρο του ….θεού!

του ελληνικού ποινικού κώδικα που τιμωρείται με φυλάκιση τριών μηνών μέχρι δύο ετών. Επίσης θ καλεσω όλους τους χριστιανους να τ πράξουν.Περιμένω ν συμμορφωθείς εντός 2 ημερων κ να σβησεις το βιντεο Στη συνέχεια θα προχωρήσω στις μυνήσεις χωρίς προειδοποίηση.

Και τώρα δείτε το βίντεο:

Posted in ΠΑΤΡΩΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Fetih 1453.Η άλωση της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης σε ταινία!

Posted by alfeiospotamos στο 15/01/2012

Νεορωμαίοι,Κωνσταντινουπολιτολάτρες…στενοχωριέστε; 
Ως γνωστόν,κτήτωρ του Βυζαντίου ήταν ο Βύζας ο Μεγαρεύς.Ως άγνωστον,για εσάς τους…»Βυζαντινολάτρες»,ο…«μέγας» Κωνσταντίνος ,αφού ισοπέδωσε την ελληνική πόλη κατασκεύασε την πρωτεύουσά του,την Νέα Ρώμη,που…ατιμίας ένεκεν της έδωσε το όνομά του.
Ο αγνώστου τόπου γεννήσεως,λοιπόν,»αγνώστου»(γνωστής κατ’εμάς) εθνικότητος,γιός του Κωνστάντιου του…Χλωρού,πρόσφερε βορά την Ελλάδα και τους Έλληνες στα βαμπίρ της Οικουμένης…
Από τότε αρχίζει ο διωγμός και ο εξανδραποδισμός των Ελλήνων από τους εβραιοχριστιανούς…
Αλλά,για να μην κουράζεστε,δείτε σε ποιά περίοπτη θέση βρισκόταν το όνομα…Έλλην
Κι αν θέλετε να μάθετε πραγματικά δείτε τα σχετικά…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,
εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,…εδώ,… …ΕΔΩ………………….!!!Ειδικά το τελευταίο!!!

Posted in ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΝΕΑ ΡΩΜΗ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Την αποφυλάκιση του Εφραίμ ζητεί το «σανχεντριν»* της Ελλάδος!

Posted by alfeiospotamos στο 13/01/2012

*Βέβαια και η λέξη σανχεντριν είναι δάνειο από τα ελληνικά :
Σανχεντρίν/Sanhedrin: San /Συν και Χεντρίν/ hedrin  έδριον = Συνέδριον

ΤΟ ΒΗΜΑ – Την αποφυλάκιση του Εφραίμ ζητεί η Ιερά Σύνοδος 

ΜΑΡΙΑ ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ 
Οι αρχιερείς αποφάσισαν να τον επισκεφθεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος
Την αποφυλάκιση του Εφραίμ ζητεί η Ιερά Σύνοδος
Τον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου αρχιμανδρίτη Εφραίμ θα επισκεφθεί στις φυλακές Κορυδαλλού ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, μετά από απόφαση της Ιεράς Συνόδου, τα μέλη της οποίας, με ανακοίνωσή τους, χθες Πέμπτη, στηλιτεύουν την προφυλάκισή του παραμονές των Χριστουγέννων και απαιτούν, εμμέσως πλην σαφώς, την απελευθέρωσή του!

Σε τυπική εκκλησιαστική γλώσσα η Ιερά Σύνοδος, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «μαζί με το πλήθος των πιστών, εκφράζει την συμπάθεια απάντων των μελών Αυτής προς τον δοκιμαζόμενο Καθηγούμενο, εκφράζουσα άμα και την ευχή και την ελπίδα όπως σύντομα επανεξετασθεί ψυχραιμότερα το ενδεχόμενο αποφυλακίσεώς του».

Μάλιστα οι αρχιερείς σπεύδουν να προσθέσουν ότι η προφυλάκιση του ηγουμένου «έχει καίρια πλήξει το κύρος της Εκκλησίας μας και δικαιολογημένως έχει βαθύτατα λυπήσει το ορθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελλάδος και
πέραν των ορίων αυτής, ταυτοχρόνως έχει προκαλέσει και σοβαρό προβληματισμό και αυστηρά κριτική διακεκριμένων επιστημόνων του νομικού κόσμου». 

Δηλώνεται, πάντως, ταυτόχρονα ότι η Εκκλησία της Ελλάδος σέβεται τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης «και ως εκ τούτου δεν επιθυμεί κατά κανένα τρόπο να περέμβη στις αρμοδιότητες αυτής», ωστόσο προσθέτει αμέσως μετά ότι «κατά καιρούς υπήρξαν ρωγμές ως προς την ορθότητα αυτών»!

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της απόφασης της Ιεράς Συνόδου:

«Τρίτη συνεδρία της Δ. Ι. Σ. για το μήνα Ιανουάριο

Συνήλθε σήμερα Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012, στην τρίτη Συνεδρία Της για το μήνα Ιανουάριο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.

Κατά την σημερινή Συνεδρία η Διαρκής Ιερά Σύνοδος επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ασχολήθηκε με το θέμα της προφυλακίσεως του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Εφραίμ, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους, μάλιστα ως προς τον χρόνο ανακοινώσεως και εκτελέσεώς της εν ημέραις μεγάλων εορτών της χριστιανοσύνης και ως προς την παραβίαση των ιερών θεσμίων και μη τήρηση των εκ του αυτοδιοίκητου του Αγίου Όρους απορρεόντων καταστατικών όρων.

Το γεγονός τούτο, το οποίο έχει καίρια πλήξει το κύρος της Εκκλησίας μας και δικαιολογημένως έχει βαθύτατα λυπήσει το ορθόδοξο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ελλάδος και πέραν των ορίων αυτής, ταυτοχρόνως έχει προκαλέσει και σοβαρό προβληματισμό και αυστηρά κριτική διακεκριμένων επιστημόνων του νομικού κόσμου.

Η Εκκλησία μας σέβεται τις αποφάσεις της δικαιοσύνης και ως εκ τούτου δεν θα επεθύμει κατά κανένα τρόπο να περέμβει στις αρμοδιότητες αυτής, μολονότι κατά καιρούς υπήρξαν ρωγμές ως προς την ορθότητα αυτών.

Ωστόσο, μαζί με το πλήθος των πιστών, εκφράζει την συμπάθεια πάντων των μελών Αυτής προς τον δοκιμαζόμενο Καθηγούμενο, εκφράζουσα άμα και την ευχή και την ελπίδα όπως σύντομα επανεξετασθεί ψυχραιμότερα το ενδεχόμενο αποφυλακίσεώς του.

Κατ αυτάς θα τον επισθεφθεί εις τας φυλακάς Κορυδαλλού ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, ένεκεν της οικονομικής κρίσεως, αποφάσισε μετά από πρόταση της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, την μείωση του χορηγούμενου «Συνοδικού επιδόματος» στους Κληρικούς και Λαϊκούς Υπαλλήλους της Ιεράς Συνόδου, καθώς και στους Αρχιερείς.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ενέκρινε τον Προκαταρκτικό Πίνακα των Υποψηφίων Κληρικών, προς εγγραφήν στον Κατάλογο των προς Αρχιερατεία Εκλογίμων, κατόπιν προτάσεως της Αρχιγραμματείας.

Συνεζητήθη το θέμα της οικονομικής καταστάσεως του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφάσισε να συγκροτηθεί Επιτροπή από Συνοδικούς Αρχιερείς και υπαλλήλους του Ραδιοφωνικού Σταθμού για να μελετηθεί διεξοδικά το θέμα και να υποβληθούν προτάσεις στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο.

Επίσης ενέκρινε αποσπάσεις Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Ιερές Μητροπόλεις του εξωτερικού και έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου»

Posted in ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Ο ξάδελφος του Χριστού!

Posted by alfeiospotamos στο 06/01/2012

Ο Γιαννάκης κι ο Χριστάκης!Τα ξαδέλφια που κατάκτησαν τον κόσμο!Τα νόθα παιδιά δυό ξαδελφάδων που το έπαιζαν…»παρθένες»!!!

Πως κατάφεραν τα ξαδέλφια να δουλεύουν τον κόσμο επί δύο χιλιάδες χρόνια,…μόνο οι εβραίοι ξέρουν!

Ο καιρός γαρ εγγύς και ο…σταυρός βαρύς μέρα πού’νε σήμερα!
Πάμε να σχολιάσουμε λίγο τις παπαριές τους!

Ούτε ο ξάδελφός του ο Βαπτιστής δεν πίστευε στο Χριστό!

5 Υπήρξεν επί των ημερών Ηρώδου, του βασιλέως της Ιουδαίας, ιερεύς τις το όνομα Ζαχαρίας εκ της εφημερίας Αβιά, και η γυνή αυτού ήτο εκ των θυγατέρων του Ααρών, και το όνομα αυτής Ελισάβετ. Α’ Χρ 24:10
Η Ελισάβετ,λοιπόν,είναι απόγονος των ανθρώπων του εβραϊκού ιερατείου και γυναίκα ανθρώπου του ιερατείου!Άρα;Γνώστης και μυημένη στα καταχθόνια κόλπα των εβραίων…
24 Μετά δε ταύτας τας ημέρας συνέλαβεν Ελισάβετ η γυνή αυτού, και έκρυπτεν εαυτήν πέντε μήνας, λέγουσα25 ότι ούτως έκαμεν εις εμέ ο Κύριος εν ταις ημέραις, καθ’ ας επέβλεψε να αφαιρέση το όνειδός μου μεταξύ των ανθρώπων. Γεν 30:23Ησ 4:1 
Άραγε γιατί ντρεπόταν για την εγκυμοσύνη της;Μήπως γιατί συνέλαβε λάθρα με τον…»κύριο»;Πως γίνεται αυτό;Να μη σέβεται ολόκληρο «θεό» που…»εισήλθε» μέσα της;Κι αν έμεινε έγκυος από…»θεό»,πως και δεν το διατυμπάνησε σε όλο τον κόσμο;
Αλλά,έστω,εδώ έχουμε να κάνουμε με την…ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΘΕΝΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΑΠΟ…ΘΕΟ!!!34 Είπε δε η Μαριάμ προς τον άγγελον. Πως θέλει είσθαι τούτο, επειδή άνδρα δεν γνωρίζω;35 Και αποκριθείς ο άγγελος είπε προς αυτήν· Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού.36 και ιδού, Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνέλαβεν υιόν εις το γήρας αυτής, και ούτος είναι μην έκτος εις αυτήν την καλουμένην στείραν·
Αυτή,η ξαδέλφη,έρχεται ΔΕΥΤΕΡΗ!Και μάλιστα…δύσπιστη!Εδώ ανάγκασε ολόκληρο…»άγγελο» να της εξηγήσει ότι η ξαδέλφη της,αν και…γριά και «στείρα» τον άρπαξε,ε συγγνώμη,τον συνέλαβε τον υιό!
39 Σηκωθείσα δε η Μαριάμ εν ταις ημέραις ταύταις, υπήγε μετά σπουδής εις την ορεινήν εις πόλιν Ιούδα,40 και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσθη την Ελισάβετ.
Η σπουδή των ξαδελφάδων να κρυφτούν από τα μάτια του κόσμου τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης τους,εξηγεί τη μοιχεία τους!Γιατί να κρύβονταν αν η εγκυμοσύνη τους είχε συμβεί από τους συζύγους τους;
56 Έμεινε δε η Μαριάμ μετ’ αυτής ως τρείς μήνας και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής.57 Εις δε την Ελισάβετ συνεπληρώθη ο καιρός του να γεννήση, και εγέννησεν υιόν.58 Και ήκουσαν οι γείτονες και οι συγγενείς αυτής ότι εμεγάλυνεν ο Κύριος το έλεος αυτού προς αυτήν, και συνέχαιρον αυτήν. Λκ 1:1459 Και εν τη ογδόη ημέρα, ήλθον διά να περιτέμωσι το παιδίον, και ωνόμαζον αυτό κατά το όνομα του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. Γεν 17:12Λευ 12:3 60 Και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού, είπεν· Ουχί, αλλ’ Ιωάννης θέλει ονομασθή. Λκ 1:13
Μια γυναίκα που αγαπά τον σύζυγό της και ξέρει ότι είναι πατέρας του παιδιού της δεν αρνείται να δοθεί το όνομα του πατέρα του!Βρε,μήπως ο πατέρας λεγόταν…Ιωάννης;Τέτοια προσβολή!Αχ,ρε Ζαχαρία…
13 Τότε έρχεται ο Ιησούς από της Γαλιλαίας εις τον Ιορδάνην προς τον Ιωάννην διά να βαπτισθή υπ’ αυτού. Μκ 1:9Λκ 3:21 14 Ο δε Ιωάννης εκώλυεν αυτόν, λέγων, Εγώ χρείαν έχω να βαπτισθώ υπό σου, και συ έρχεσαι προς εμέ;15 Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Άφες τώρα· διότι ούτως είναι πρέπον εις ημάς να εκπληρώσωμεν πάσαν δικαιοσύνην. Τότε αφίνει αυτόν.
Άστα αυτά ξάδελφε και κάνε αυτό που σε δίδαξαν στο ιερατείο!Πρέπει να εκπληρώσουμε τα σχέδια!
16 Και βαπτισθείς ο Ιησούς ανέβη ευθύς από του ύδατος· και ιδού, ηνοίχθησαν εις αυτόν οι ουρανοί, και είδε το Πνεύμα του Θεού καταβαίνον ως περιστεράν και ερχόμενον επ’ αυτόν· Ησ 11:2Ησ 42:1,Ιω 1:32 17 και ιδού φωνή εκ των ουρανών, λέγουσα· Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον ευηρεστήθην. Ησ 42:1Μτ 12:18Μτ 17:5Λκ 9:35Κολ 1:13B’ Πέ 1:17
….
ΜΑΤΘΑΙΟΣ,κεφ.3

2
 Ο δε Ιωάννης, ακούσας εν τω δεσμωτηρίω τα έργα του Χριστού, έπεμψε δύο των μαθητών αυτού,Λκ 7:183 και είπε προς αυτόν· Συ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον προσδοκώμεν; 4 Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτούς· Υπάγετε και απαγγείλατε προς τον Ιωάννην όσα ακούετε και βλέπετε·
ΜΑΤΘΑΙΟΣ,κεφ.11
Καλά,πως γίνεται;Να μη γνωρίζει ο ξάδελφος τον ξάδελφο;Τι δούλεμα είναι αυτό;Βέβαια,δεν του το λέει κατάμουτρα!Στέλνει δύο μαθητές του!Σίγουρα τα παλλικαράκια,δεν γνώριζαν το σόϊ του Γιαννάκη και του Χριστάκη κι έτσι μπορούσε να στηθεί το σκηνικό,αφού αυτά που άκουσαν και είδαν οι μαθητές του Γιαννάκη,από τον Χριστάκη,τα πέρασαν για…»θαύματα» που έκανε ο…»γυιός του Γιαχβέ»!!!Που να ήξεραν ότι κι ο Γιαννάκης…»γυιός του Γιαχβέ» ήταν και μάλιστα κατά πέντε μήνες μεγαλύτερος!!! 
————————————-
80 Το δε παιδίον ηύξανε και εδυναμούτο κατά το πνεύμα, και ήτο εν ταις ερήμοις έως της ημέρας καθ’ ην έμελλε να αναδειχθή προς τον Ισραήλ. Λκ 2:40
ΛΟΥΚΑΣ,κεφ.1
Νέα Ζωή New Life For You ΝΕΑ ΖΩΗ
Μπα!!!Στην έρημο;Γιατί στην έρημο;Τόσα χρόνια στην έρημο;Και που έμαθε να μιλά και να γράφει;Εδώ μας έχουν πρήξει ότι…πήγε στην Αίγυπτο,ότι πήγε στο…»ναό»(του Σολομώντα),ότι διάβαζε τις γραφές!Ότι πήγαν,λένε,κάποιοι…Έλληνες να προσκυνήσουν στο «ναό» και θέλησαν να τον ακούσουν!Ελληνίζοντες εβραίοι,ναι!Έλληνες,όχι!Διότι στο «ναό»,μόνο εβραίοι πήγαιναν!
Πλάτων Πισατίδης

Posted in ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΨΕΥΔΗ | Leave a Comment »

Ιουδαϊσμός – Χριστιανισμός – Μωαμεθανισμός. ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ!

Posted by alfeiospotamos στο 31/12/2011

Ιουδαϊσμός – Χριστιανισμός – Μωαμεθανισμός

«Ύστερα από όλα όσα έχει κάνει ο άνθρωπος για τον Θεό, μήπως θα έπρεπε επιτέλους να μπει κι εκείνος στον κόπο να υπάρξει;».
Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ
«Οι βεβαιότητες χωρίζουν τους ανθρώπους, ενώ οι αμφιβολίες τους ενώνουν».
Πήτερ Ουστίνοφ
Γράφει ο Δημήτρης Χορόσκελης
Η Διαχρονικότητα της Θρησκείας και οι Φονικές Παρεκκλίσεις της
Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21οαιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21ος αιώνας θα είναι θρησκευτικός». Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι

πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια. Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός. Και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!
Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του! «Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!
Σε αυτό διέπρεψαν κυρίως οι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί», ο οποίοι είναι υπεύθυνοι για φονικούς πολέμους διάρκειας τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών! Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, σε ένα σύνολο 67 μεγάλων πολέμων (από τους εμφυλίους πολέμους στην Κίνα, το 1027 π.Χ., μέχρι την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το 2003), στις 23 περιπτώσεις οι θρησκευτικές διαφορές συνέβαλαν από μικρό έως αρκετά μεγάλο ποσοστό, και σε 5 ήταν απόλυτα καθοριστικές. Και στις 28 περιπτώσεις εμπλεκόμενες ήταν οι δύο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. (Υπ’ όψιν ότι στην έρευνα δεν αναφέρονται οι εμφύλιοι θρησκευτικοί διωγμοί και οι σφαγές των διαφόρων «αιρετικών». Αν συμπεριληφθούν, το ποσοστό θα φτάσει σε πολύ υψηλότερα επίπεδα). Η μικρή συμμετοχή του Ιουδαϊσμού δεν τον απενοχοποιεί καθόλου, δεδομένου ότι είναι η πρωταρχική και κύρια πηγή του κακού, ο βασικός υπεύθυνος για την εμφάνιση των καθαρά θρησκευτικών πολέμων, όπως θα δούμε παρακάτω.
Το θέμα που θα διερευνηθεί εδώ είναι αν γι’ αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές των μονοθεϊστικών θρησκειών ευθύνονται αποκλειστικά οι οπαδοί τους, ή εμπλέκεται καθοριστικά και η εικόνα του Ενός και Μοναδικού Θεού, που είναι σκληρός τιμωρός τόσο των δικών του πιστών που παρεκκλίνουν από τις εντολές του, όσο και των «άπιστων» οπαδών άλλων θρησκειών. Ωστόσο, για να αναφερθούμε, εισαγωγικά και συνοπτικά, και στον πυρήνα των μονοθεϊσμών, δηλαδή στη βαθύτερη φύση του Υπέρτατου Όντος, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Κόλιν Γουίλσον, «το Κακό είναι τόσο διαχρονικό και οικουμενικό, τόσο αδύνατον να υπαχθεί σε κάποιο ανώτερο σύστημα Καλού, ώστε ο διαυγής νους που το αντικρίζει να φτάνει σε σημείο παραφροσύνης»! Δηλαδή, το βασικό (και ουσιαστικά αναπάντητο) αδυσώπητο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!

Ο Λαβύρινθος προς το Θείο
Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ιδέα του Θείου συντροφεύει τον άνθρωπο από την αρχή της εμφάνισής του πάνω στη Γη, από την πρώτη στιγμή που σήκωσε το κεφάλι και αντίκρισε τον αχανή ουρανό και τα άστρα. Ωστόσο, οι μορφές που είχε, στο πέρασμα των αιώνων, ήταν και είναι πολλές και διαφορετικές, ξεπερνούν το απλό δίπολο που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι: πολυθεϊσμός-μονοθεϊσμός. Ας παρουσιάσουμε μια γενική «θεολογική» τυπολογία της έννοιας του Υπερφυσικού.
Πολυθεϊσμός: Υπάρχουν πολλά Ανώτερα Όντα τα οποία υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, δεν συνδέονται μεταξύ τους, και το καθένα από αυτά έχει τον δικό του τομέα δράσης. Ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα ή δημιουργήθηκε από κάποιο από αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δίνεται προτεραιότητα σε κάποιο από τα πολλά Ανώτερα Όντα, οδηγώντας έτσι σε μια μορφή μονολατρίας, πρόδρομης του μονοθεϊσμού. (Εδώ υπάγονται οι διάφοροι πολυθεϊσμοί, όλων των λαών και όλων των εποχών).
Πανθεϊσμός: Υπάρχει ένα Υπέρτατο Ον το οποίο δεν υπερβαίνει τον Κόσμο αλλά ταυτίζεται με αυτόν. Όλα τα πράγματα αποτελούν εκφάνσεις του και υπάγονται σε αυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν έξωθεν δημιουργία, ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα και είναι αιώνιος, ή αυτοδημιουργήθηκε από και μαζί με τον Θεό. (Η ιδέα αυτή δεν αποτέλεσε ποτέ ενιαία και αυτόνομη θρησκεία αλλά υποστηρίχτηκε από πολλούς μεμονωμένους στοχαστές και φιλοσόφους: Ξενοφάνης, Μάιστερ Έκχαρτ, Μπαίμε, Παράκελσος, Μπρούνο, Σπινόζα, κ.ά.).
Ενοθεϊσμός (ή ενισμός): Υπάρχουν Ανώτερα Όντα και Δυνάμεις που εκπορεύονται από Έναν πρωταρχικό Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν. Τα Όντα αυτά υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, συνδέονται μεταξύ τους (λόγω της κοινής τους εκπόρευσης), συχνά συνεργάζονται, αλλά το καθένα έχει τον δικό του τομέα δράσης. (Αρχαία Αίγυπτος, Ερμητισμός, Ινδουισμός, Βουδισμός, Ζαϊνισμός, Ταοϊσμός).
Θεϊσμός: Η δημιουργία του Κόσμου έγινε από Έναν Θεό, ο οποίος έθεσε τους φυσικούς νόμους της λειτουργίας του κι έκτοτε δεν επεμβαίνει σε αυτόν. Δεν υπάρχει «αποκαλυμμένη αλήθεια», η αναζήτηση του Θεού μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη διερεύνηση των φυσικών νόμων που διέπουν τη λειτουργία του. (Η άποψη αυτή ήταν δημοφιλής, στην εποχή του Διαφωτισμού, σε επιστήμονες και φιλοσόφους που δεν απέκλειαν εντελώς την ύπαρξη του Θεού. Εξ άλλου, στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης είχε θεσμοθετηθεί η λατρεία ενός γενικού και απροσδιόριστου Υπέρτατου Όντος).
Μανιχαϊσμός: Από καταβολής Κόσμου υπάρχουν δύο χωριστά βασίλεια, το Βασίλειο του Φωτός και το Βασίλειο του Σκότους, του Καλού και του Κακού, με τις αντίστοιχες κυρίαρχες οντότητες, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Το διακύβευμα του αγώνα τους είναι ο άνθρωπος, ο οποίος οφείλει να αγωνιστεί για τη σωτηρία του, δηλαδή να περάσει από το Βασίλειο του Σκότους στο Βασίλειο του Φωτός, όπου ανήκε αρχικά πριν εκπέσει. (Η κοσμική διπολικότητα του μανιχαϊσμού έχει τις ρίζες της στον παλαιότερο Ζωροαστρισμό, και συναντάται και στον Μιθραϊσμό). Εκτός από αυτόνομη θρησκεία, υπάρχει και ως ιδέα δύο διαμετρικά αντίθετων υπέρτατων οντοτήτων που αντιμάχονται σε πολλές άλλες θρησκείες).
Μονοθεϊσμός: Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν, τον υπερβαίνει, αλλά έχει τη δύναμη να επεμβαίνει συνεχώς σε αυτόν. Κάθε άλλη μορφή θεότητας είναι κατώτερη γιατί αντλεί τη δύναμη και την εξουσία της από Εκείνον. Ονομάζεται αυστηρός μονοθεϊσμός, όταν υπαγορεύει έναν και μοναδικό τρόπο λατρείας του, καιθεομονισμός όταν επιτρέπει διαφορετικούς τρόπους λατρείας (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός).
Εδώ, ξεφεύγοντας από τη γενική θεολογική τυπολογία (και για να καλύψουμε όλες τις θρησκευτικές-μεταφυσικές τάσεις), οφείλουμε να προσθέσουμε τονΕσωτερισμό και τον Αποκρυφισμό. Ο πρώτος είναι η αντίληψη ότι σε κάποιες θρησκείες υπάρχει το εξωτερικό και εύληπτο μέρος τους, που απευθύνεται στους πολλούς, και ένας εσωτερικός πυρήνας ανώτερης γνώσης που απευθύνεται σε κάποιους λίγους και μυημένους (εβραϊκή Καμπαλά, μουσουλμανικός Σουφισμός, εσωτερικός Χριστιανισμός, φιλοσοφικός εσωτερισμός, κ.ά.). Ο δεύτερος εκφράζει την τάση διερεύνησης των κρυφών δυνάμεων της Φύσης και την επαφή με ανώτερες άυλες οντότητες, μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές και τελετουργίες (μαγεία, σαμανισμός, νεοπαγανισμός, κ.ά.).
Η εξελικτική πορεία των διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων, σε αντίθεση με την εντύπωση που θέλουν να περάσουν οι οπαδοί των μονοθεϊσμών, είναι τελικά μη-γραμμική: πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές αντιλήψεις εναλλάσσονται χρονικά ή συνυπάρχουν την ίδια εποχή στον ίδιο ή σε διαφορετικούς λαούς. Ο μυθικός Ορφέας (6ος αιώνας π.Χ.), που θεωρείται ο ιδρυτής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, πίστευε στην ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού και στην μετενσάρκωση, το ίδιο και οι Πυθαγόρειοι. Στην εποχή του Δωδεκάθεου (παρακλάδι του Ορφισμού) υπήρχαν παράλληλα απόψεις υπέρ ενός μοναδικού Θεού (το Υπέρτατο Αγαθό του Πλάτωνα, το Ακίνητο Κινούν του Αριστοτέλη, και πολλές άλλες). Οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής, που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους ως άπιστοι, πίστευαν στο Μεγάλο Πνεύμα που εμψυχώνει τα πάντα, στον υπέρτατο Μανιτού. Ο αιγυπτιακός και ο ινδουϊστικός ενοθεϊσμός, οι παλαιότεροι ιστορικά καταγεγραμμένοι (2.500 π.Χ. και 2.000 π.Χ. αντίστοιχα), αποδεικνύουν ότι η έννοια του ενός και μοναδικού Θεού δεν αποτελεί τη (δήθεν) μέγιστη θρησκευτική συνεισφορά των Εβραίων. (Εξ άλλου, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για το αυτονόητο: γιατί η αποδοχή της ύπαρξης ενός και μοναδικού Θεού θεωρείται ανώτερη από την αποδοχή της ύπαρξης πολλών θεών;!).
Γενικά, αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν τις υποκατηγορίες που περιλαμβάνουν στοιχεία από διάφορες από τις βασικές τυπολογικές κατηγορίες που ήδη εκθέσαμε, καθώς και τις πολλές και ποικίλες «αιρέσεις» της κάθε θρησκείας, δεν υπάρχει τρόπος περιγραφής του Θείου που να μην εκφράστηκε από την ανθρωπότητα. Η εικόνα της «εξέλιξης» από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό είναι μια ακόμη εσφαλμένη γραμμική αντίληψη, που βολεύει τους τρεις μονοθεϊσμούς και την ιδέα περί ανωτερότητάς τους. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λατρευτικής ανεκτικότητας, αλλά μάλλον όχι για τους φανατικούς των μονοθεϊσμών. Αυτοί πιστεύουν ακράδαντα ότι μαθαίνουν σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι τους! Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της μήτρας των τριών μονοθεϊσμών, της Ιερουσαλήμ, όπου αναγκάζονται να συνυπάρξουν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και υποφώσκοντος φανατισμού και μίσους, οι τρεις βασικές παραλλαγές του μονοθεϊσμού, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός: τα τρία κακά της μοίρας μας!
Ο Πολυθεϊστικός Κήπος της Εδέμ
Στη Χρυσή Εποχή των πολλών θεών βασίλευε στους ανθρώπους μια φιλοπερίεργη και ειρηνική θρησκευτική ανεκτικότητα. Στον αρχαίο κόσμο φαινόταν πέρα για πέρα λογικό να έχει ο κάθε λαός, η κάθε πόλη, τους δικούς τους θεούς. Κάθε φορά που στρατιώτες ή άποικοι μετακινούνταν από έναν τόπο σε κάποιον άλλο, εύρισκαν εντελώς φυσιολογικό να λατρεύουν παράλληλα με τους δικούς τους και τους θεούς της νέας χώρας, δίχως να έχουν τη δυσάρεστη αίσθηση ότι προδίδουν την πατρογονική τους θρησκεία. Και η αντίθετη διαδρομή, δηλαδή η υιοθέτηση θεών που λάτρευαν νεοαφιχθέντες άποικοι από τον τόπο υποδοχής τους, ήταν μια συνήθης πρακτική. Κατά κανόνα, βέβαια, τα πιο ισχυρά και ανεπτυγμένα έθνη κατόρθωναν να επιβάλουν στους όποιους υποδεέστερους γείτονές τους τούς δικούς θεούς, αλλά αυτό γινόταν σχεδόν πάντα με την πειθώ και η ιεραποστολική δράση του προσηλυτισμού ήταν μια πρακτική εντελώς άγνωστη. Οι αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν τους θεούς των Αιγυπτίων, οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τους θεούς των Ελλήνων, αμέτρητες είναι οι ανάλογες θρησκευτικές οσμώσεις στην αρχαιότητα. Μάλιστα, η ρωμαϊκή αποδοχή ξένων πολιτιστικών στοιχείων υπήρξε παροιμιώδης: πάγια και διαρκής πρακτική των Ρωμαίων ήταν να υιοθετούν τους θεούς των υποτελών εθνών και να τους προστατεύουν. «Αυτή η ένωση όλων των θεοτήτων του κόσμου, αυτή η υποδειγματική θεϊκή φιλοξενία, υπήρξε ο παγκόσμιος νόμος ολόκληρης της αρχαιότητας», (Βολταίρος).
Αυτή η ανεκτικότητα ωστόσο δεν ήταν αυθόρμητη και αυτόματη. Όπως αναφέρει και ο Ρουσώ, «κάθε κοινότητα πρέπει να αναδεικνύει μέσα της μια θρησκευτική έκφραση που να εγγυάται την πολιτική της νομιμότητα». Δεδομένου, λοιπόν, ότι η λατρεία δεν ήταν άσχετη από το πολιτικό στοιχείο αλλά το υπηρετούσε, ο νομοθέτης έπρεπε να πειστεί απόλυτα ότι μια ξένη λατρεία δεν είχε την πρόθεση να ανατρέψει την έννομη τάξη της Αυτοκρατορίας, προτού της χαρίσει μια θέση στο Πάνθεον των αναγνωρισμένων θρησκειών. Αποτέλεσμα ήταν ότι, παρ’ όλη τη θρησκευτική ποικιλομορφία, δεν υπήρξαν ποτέ θρησκευτικοί πόλεμοι, δεδομένου ότι οι περισσότερες από τις λατρείες εκείνες ήταν άκακες, καθώς οι αρχαίες θρησκείες ενδιαφέρονταν κυρίως για τις ιεροπραξίες και όχι για το δόγμα. Ακόμη και οι μυστηριακές θρησκείες, που προέβαιναν σε διάφορες μυήσεις για να μεταμορφώσουν τον συμμετέχοντα σε νέο και καλύτερο άνθρωπο, δεν εξεδήλωναν κανένα ενδιαφέρον επέκτασης, τουναντίον μάλιστα. Ωστόσο, ένας μυημένος στα μυστήρια της Ίσιδας ή του Μίθρα μπορεί να αισθανόταν ανώτερος στη θέα ενός αμύητου, δεν θα διανοείτο όμως ποτέ να παρουσιάσει τους δικούς του θεούς ως μοναδικούς και ανώτερους ή να καταδικάσει τη λατρεία των άλλων ως ειδωλολατρία ή βλασφημία. Αυτό ήταν άλλο ένα θλιβερό και αποκλειστικό προνόμιο των μονοθεϊστών Εβραίων, οι οποίοι πυροδότησαν έτσι τους πρώτους θρησκευτικούς πολέμους στην Ιστορία! (Υπήρξαν φυσικά και στον πολυθεϊσμό πόλεμοι με θρησκευτική χροιά: οι τέσσερις Ιεροί Πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα, που αποσκοπούσαν στον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο διαφόρων δημοφιλών μαντείων, οι πόλεμοι των Αζτέκων για τη σύλληψη αιχμαλώτων που θα θυσιάζονταν στους αιμοχαρείς θεούς τους, κ.ά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν γίνονταν πόλεμοι για το ποιος ήταν ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός και για το τι ακριβώς είπε ή δεν είπε!).
Έτσι, ο καλλιεργημένος Εθνικός της εποχής του Καίσαρα ήταν ένας περιηγητής ανάμεσα σε αμέτρητες θρησκευτικές λατρείες και πρακτικές, και είτε αναζητούσε την κρυμμένη και βαθύτερη ομοιότητά τους, είτε απολάμβανε την πολύχρωμη ποικιλία τους. Η ίδια η ζωή του, ως πολίτη, χαρακτηριζόταν από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στη Θρησκεία και τη Φιλοσοφία: οι τελετές της πρώτης ενσάρκωναν την πολιτική νομιμότητα και τις οικογενειακές και κοινωνικές παραδόσεις, και η δεύτερη απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα του μορφωμένου ανθρώπου, σχετικά με τον τρόπο ζωής και με τη φύση του Κόσμου, αποτελούσε ένα πεδίο ελεύθερης έρευνας. Γενικά, στην αρχαιότητα υπήρχε μια ενστικτώδης και βαθιά σοφία, ως προς την ανεξίθρησκη αντιμετώπιση του Θείου: δεδομένου ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί θεοί και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός, ας τους λατρεύουμε όλους! Αυτή όμως η ειδυλλιακή και ειρηνική ατμόσφαιρα έμελλε να αλλάξει άρδην, με την επέλαση του εκλεκτικού, κτητικού, ζηλόφθονου, μισαλλόδοξου, εκδικητικού, και αιματοβαμμένου Μοναδικού Θεού: του τρομερού Γιαχβέ των Εβραίων!
Οι Ειρηνικοί Ανατολικοί Ενοθεϊσμοί
Όπως είδαμε προηγουμένως, μια πιο ήπια και πρόδρομη μορφή του μονοθεϊσμού αποτέλεσε ο ενοθεϊσμός, που επικράτησε κυρίως στην Ανατολή, σε τρεις βασικές εκδοχές, τις οποίες θα παρουσιάσουμε εν συντομία.
Ινδουισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, περίπου το 2.000 π.Χ., και δεν αποδίδεται σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Απλά, εκείνη την εποχή συγκεντρώθηκαν διάφορες διάσπαρτες δοξασίες που υπήρχαν, σε προφορική ή γραπτή μορφή, και συντάχτηκε το ιερό βιβλίο του Ινδουϊσμού, οι Βέδες, το οποίο λέει τα εξής: Στην αρχή ήταν το Ένα, το Αιώνιο, το Άπειρο, το Ασύλληπτο. Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή, το Ένα χωρίστηκε στα τρία (Τριμούρτι): στον δημιουργό του εκδηλωμένου Σύμπαντος (Βράχμα), στον συντηρητή του (Βισνού), και στον καταστροφέα του (Σίβα). Η Έσχατη Απάντηση στο μυστήριο του Κόσμου βρίσκεται πέρα από τις ανθρώπινες αισθήσεις και τον νου, που συλλαμβάνουν μόνο τα φαινόμενα και ποτέ τη βαθύτερη ουσία. Η Αλήθεια βρίσκεται στον Βράχμα, δηλαδή στην ψυχή και την ουσία του Σύμπαντος. Το αντικειμενικό Σύμπαν (Βράχμα) και το υποκειμενικό Εγώ (Άτμα) στο βάθος ταυτίζονται. Η ανάμιξη της αντικειμενικής πραγματικότητας και της υποκειμενικής της βίωσης είναι το ζεύγος Βράχμα-Άτμα. Αυτή η αρμονική και διαλεκτική σχέση αντικειμένου-υποκειμένου είναι η υπέρτατη πραγματικότητα. Όταν η ανθρώπινη ψυχή γνωρίσει αυτή την πλήρη ταύτιση κι ενωθεί με το Βράχμα, περνάει στην αιωνιότητα και στη μακαριότητα. Η ευδαιμονική αυτή κατάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια αλλά μόνο να βιωθεί ατομικά.
Ο Κόσμος, σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, καταστρέφεται και αναδημιουργείται. Ολόκληρο το Σύμπαν, μετά από παρέλευση μιας τεράστιας χρονικής περιόδου (Κάλπα), διαλύεται, οι ψυχές αποχωρίζονται από τον υλικό κόσμο και περιέρχονται σε κατάσταση ανεσταλμένης υπάρξεως. Στη συνέχεια, το Σύμπαν αναδημιουργείται και οι ψυχές, που βρίσκονταν σε αδράνεια μέχρι τότε, ενσωματώνονται ξανά στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις κατώτερες θεότητες, και στους δαίμονες. Η Κάλπα χωρίζεται σε επί μέρους χρονικές περιόδους (Γιούγκα), στις οποίες εναλλάσσονται περίοδοι λαμπρών αναγεννήσεων και σκοτεινών μεσαιώνων.
Ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση (Μάγια), ο Θεός βρίσκεται μέσα σε κάθε εκδηλωμένη ύπαρξη, η πραγματικότητα του Σύμπαντος είναι η μοναδική προβολή του Ατμάν, δηλαδή της Παγκόσμιας Ψυχής που αποτελεί την πηγή όλων των ψυχών και των ατομικών «εγώ» (Άτμα). Η υλική ζωή είναι διαβολική και σκιάζει την ενότητα Βράχμα-Άτμα. Κάθε ανθρώπινο ον πρέπει να επιδιώκει τη λύτρωση από τις παγίδες αυτού του κόσμου και να μη θεωρεί τίποτα σαν μόνιμο και δεδομένο, μέσα στον φθαρτό κόσμο της αστάθειας και της παροδικότητας. (Στον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό, η Κόλαση ουσιαστικά ταυτίζεται με τον κατώτερο κόσμο της ύλης). Η ύπαρξή μας στον Κόσμο είναι αποτέλεσμα ενός αέναου κύκλου γεννήσεων, θανάτων, κι αναγεννήσεων (Σαμσάρα). Ο τεράστιος αυτός κύκλος της γέννησης και του θανάτου ταξιδεύει μέσα από μια ιεραρχία αναρίθμητων φυτών, ζώων, ανθρώπων (καθώς και πολλών άυλων οντοτήτων), με τελικό σκοπό την εξέλιξη της συνείδησης και την τελική ένωση της ψυχής με το Υπέρτατο Ένα. Κάθε μεγάλη εξελικτική γραμμή της ζωής διέπεται από έναν συγκεκριμένο νόμο (Ντάρμα). Η γέννηση στον κόσμο των ανθρώπων θεωρείται προνομιακή, επειδή το επίπεδο της συνείδησης είναι αρκετά υψηλό, και αυτό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην πνευματική εξέλιξη. Η σύνθεση του ανθρώπου είναι επταπλή: υπάρχουν τέσσερα κατώτερα σώματα που διαλύονται, ύστερα από τον θάνατό του, και τρία ανώτερα, που συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά και τα οποία μετενσαρκώνονται. Οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η ψυχή αναγεννάται και μετενσαρκώνεται σε ανώτερα και κατώτερα όντα, εξαρτώνται αποκλειστικά από τις πράξεις του ανθρώπου (Κάρμα). Το Κάρμα προκαθορίζει το μέλλον, τη διάρκεια, και τον αριθμό των μετενσαρκώσεων. Αντικειμενικός σκοπός της ύπαρξής μας πρέπει να είναι η απελευθέρωση από αυτόν τον οδυνηρό και αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων, και επιτυγχάνεται με τη γνώση της Αλήθειας και την ένωση Βράχμα-Άτμα, με τη βοήθεια ασκητικής ζωής και ηθικής βελτίωσης. Αυτή η ενότητα απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον τροχό της Σαμσάρα και τον βυθίζει στο Συμπαντικό Ένα. Επίσης, σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν ενσκύπτουν στην ανθρωπότητα περίοδοι πνευματικού μεσαίωνα, ενσαρκώνονται οικειοθελώς κάποια ανώτερα και εξελιγμένα όντα (Αβατάρα), με σκοπό να του υπενθυμίσουν την Αλήθεια και τον βασικό σκοπό της ζωής του στη Γη, όπως είναι οι ιδρυτές των διαφόρων θρησκειών.
Βουδισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, τον 7ο αιώνα π.Χ., με εμπνευστή του τον ευγενούς καταγωγής Γκαουτάμα Σιντάρτα (ο οποίος μετονομάστηκε σε Βούδας, δηλαδή φωτισμένος), και βασίζεται, σε μεγάλο μέρος, στον Ινδουισμό. Για τον Βούδα, το Σύμπαν είναι Αιώνιο, δίχως συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο τέλος. Η γένεση, η διάρκεια, και η διάλυση διαδέχονται η μία την άλλη, σε έναν αέναο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ύπαρξης: το άϋλο πεδίο (πνεύματα), το υλικό πεδίο (αιθέρια πλάσματα), και το πεδίο των επιθυμιών (υλικός κόσμος). Ο κόσμος των επιθυμιών αποτελείται από 1) τα ουράνια πλάσματα (θεοί), 2) τους ανθρώπους, 3) τα φυτά και τα ζώα, 4) τα κολασμένα πλάσματα (διεφθαρμένοι άνθρωποι). Η σύνθεση του ανθρώπου είναι πενταπλή (τα πέντε σκάντα): 1) η φυσική μορφή, 2) τα αισθήματα και οι εντυπώσεις, 3) η μορφοποίηση ιδεών, 4) οι διανοητικοί σχηματισμοί και οι διαθέσεις, 5) η συνειδητότητα και η γνώση. Υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη και αλληλεπίδραση όλων αυτών. Δεν υπάρχει αληθινή ύπαρξη, τα πάντα στην πραγματικότητα είναι εμφάνιση και παρουσία, δηλαδή κενό. Το κενό δεν είναι το τίποτα αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, ανάμεσα στην αιωνιότητα και την εκμηδένιση. Το κενό περικλείει τα πάντα, είναι ζωντανό επειδή δημιουργεί τις μορφές, είναι η Έσχατη Πραγματικότητα.
Η ζωή είναι ένας απέραντος ποταμός εξέλιξης και μεταμορφώσεων, γι’ αυτό ακριβώς προκαλεί θλίψη και πόνο στα όντα. Το ατομικό Εγώ είναι στην ουσία μια ψευδαίσθηση, επειδή στο βάθος όλα είναι Ένα. Όλα τα όντα υπόκεινται στον νόμο των διαδοχικών θανάτων και μετενσαρκώσεων (Κάρμα), κι αυτός είναι ο Υπέρτατος Νόμος (Ντάρμα). Η ζωή μοιάζει με τη φωτιά που καίει. Η σωτηρία επιτυγχάνεται με τη νέκρωση των επιθυμιών και των παθών. Έτσι ο άνθρωπος φτάνει σε μια κατάσταση υπέρτατης γαλήνης και φώτισης (Νιρβάνα), και σώζεται από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων. Η μέθοδος της λύτρωσης περνάει από τα ακόλουθα οκτώ μονοπάτια (Οκταπλή Ατραπός): 1) ορθή πίστη, 2) ορθή κρίση, 3) ορθή ομιλία, 4) ορθά κίνητρα για κάθε πράξη, 5) ορθή τοποθέτηση απέναντι σε κάθε πράγμα και σε κάθε κατάσταση, 6) ορθή υπακοή στην εκτέλεση των καθηκόντων, 7) ορθή μνήμη, για τη δημιουργία διαχρονικής συνείδησης, 8) ορθό διαλογισμό, για να κρατηθεί το μυαλό στην Αιώνια Αλήθεια. Η επίγεια ζωή θεωρείται ιερή επειδή είναι το μέσον για την εξατομίκευση της νόησης και για την πνευματική πρόοδο. Η αέναη εξέλιξη, που αποσκοπεί στην τελειοποίηση των μορφών, είναι το φυσικό και αιώνιο μέσον για να φτάσει η ανθρώπινη συνείδηση στη Νιρβάνα και στην Αθανασία.
Ταοϊσμός. Αποτελεί περισσότερο ένα φιλοσοφικό σύστημα παρά μια θρησκεία (με την αυστηρή έννοια του όρου). Εμφανίστηκε στην Κίνα, τον 7ο αιώνα π.Χ., με τον Λάο Τσε, που συνόψισε τις ιδέες του σε ένα σύντομο βιβλίο, το Τάο Τε Κινγκ. Να τι λέει ο Κινέζος σοφός: «Το Τάο δημιούργησε το Ένα. Το Ένα δημιούργησε το Δύο. Το δύο δημιούργησε το Τρία. Το Τρία δημιούργησε όλα τα όντα του κόσμου. Κάθε ον κουβαλάει στην πλάτη του το σκοτάδι και σφίγγει στην αγκαλιά του το φως. Η αδιαφοροποίητη ανάσα αποτελεί την αρμονία του». Στην αρχή, λοιπόν, ήταν τοΤάο, το Ασύλληπτο, το Άφατο, με την τριπλή υπόσταση: Τάι-Τσι (η πρωταρχική αιτία, η αρχική ενότητα-ολότητα), Τάι (ο δημιουργός του κοσμικού χορού), και Τάι-Χσου (το μέγα κενό, το μη-ον, η υπέρτατη και αυθύπαρκτη πραγματικότητα). Ύστερα το Τάο έγινε Ένα (η Δημιουργός Αρχή του Κόσμου), το Ένα έγινε Δύο (τοΓιν και το Γιανγκ, οι δύο αντίθετες και συμπληρωματικές όψεις του Ενός), το Δύο έγινε Τρία (Ουρανός, Γη, Πνοή), και το Τρία δημιούργησε τα Δέκα Χιλιάδες Όντα.
«Τα πέντε χρώματα τυφλώνουν το μάτι. Οι πέντε τόνοι κουφαίνουν το αυτί. Οι πέντε γεύσεις φθείρουν τον ουρανίσκο. Το τρέξιμο και το κυνήγι αποβλακώνουν. Έτσι, ο Σοφός ασχολείται με την κοιλιά και όχι με το μάτι. Προτιμάει το εσωτερικό από το εξωτερικό». Ο σοφός άνθρωπος οφείλει, πρώτα απ’ όλα, να απορρίψει τις τρεις πεποιθήσεις που μας περιορίζουν και μας κάνουν να νοιώθουμε αποκομμένοι από το Σύμπαν: την πεποίθηση του αιτίου-αποτελέσματος, την αίσθηση του απόλυτου χρόνου, την αντίληψη ότι τα πράγματα γύρω μας είναι στερεά και χωρισμένα από κενό χώρο. Στην καθημερινή μας εμπειρία αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο σαν ένα τεράστιο δυαδικό σύστημα αντιθέτων. Ο Ταοϊστής πιστεύει ότι αυτή η φαινομενική δυαδικότητα είναι οι δύο όψεις μιας βαθύτερης και ενιαίας πραγματικότητας, κι έτσι όλα είναι σχετικά, εφ’ όσον κάθε πράγμα περιέχει και το αντίθετό του. Γι αυτό αφήνεται ελεύθερα στη ρυθμική φύση του Κόσμου, επειδή τα φαινόμενα είναι η ταραγμένη επιφάνεια, κάτω από την οποία κρύβεται η ηρεμία και η ενότητα του Τάο. Υπάρχουν δύο τύποι δράσης που είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τον άνθρωπο: οι πράξεις που υπαγορεύονται από τις επιθυμίες και τους στόχους μας, και οι πράξεις που καθορίζονται από την προσωπική αντίληψη και τη θεωρία μας για τον Κόσμο. Αυτές οι αντιλήψεις είναι πηγή σύγχυσης και αταξίας, και οδηγούν στην απώλεια του Τάο. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να είναι σαν το άδειο καλάμι: αφήνει τη ροή των γεγονότων της ζωής να κυλάει ανεμπόδιστη μέσα του, δίχως να επεμβαίνει. Η μη-δράση είναι η υπέρτατη αρετή του Ταοϊσμού.
Πίσω από κάθε διαίρεση υπάρχει κάτι αδιαίρετο, πίσω από κάθε συζήτηση υπάρχει κάτι που δεν συζητείται. Ο Σοφός, αντιλαμβάνεται το σύνολο των πραγμάτων, ενώ οι άνθρωποι συγκρούονται για να επιβάλει ο καθένας τις δικές του απόψεις. Αυτό αποδεικνύει ότι κάθε άποψη είναι ελλιπής και μεροληπτική. Το Τάο που εξηγείται δεν είναι πλέον το Τάο, η διαλογική συζήτηση δεν προσεγγίζει την Αλήθεια, η καλή πρόθεση που επιμένει είναι ατελής, η καθαρή αγνότητα δεν κατακτάει τη καρδιά, το θάρρος που συνοδεύεται από σκληρότητα δεν αγγίζει τον σκοπό του. Όλα αυτά μοιάζουν με μια μάταιη προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου. Το να ξέρει κανείς ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να γνωρίσει είναι το απόγειο της γνώσης. Όποιος ξέρει ότι ο Λόγος είναι δίχως λέξεις, ότι το Τάο είναι δίχως όνομα, αυτός κατέχει όλους τους θησαυρούς του Ουρανού.
Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, οι ανατολικοί ενοθεϊσμοί, εξ αιτίας του γεγονότος ότι εμφανίστηκαν σε παλαιούς και υψηλού επιπέδου πολιτισμούς (Ινδία, Κίνα), εμπεριέχουν άκρως εκλεπτυσμένα και υψηλά νοήματα και έννοιες. Όλοι τους συμφωνούν ότι είναι ουσιαστικά αδύνατον να συλλάβει και να περιγράψει ο άνθρωπος το Υπέρτατο Ένα, επειδή είναι κάτι που τον υπερβαίνει. Η προσέγγιση ανώτερων πνευματικών καταστάσεων, που οδηγούν σε μια αχνή αντίληψη του, μπορεί να γίνει με τη βοήθεια κάποιων φωτισμένων ανθρώπων (Δασκάλων) και μέσα από την προσωπική πρακτική (διαλογισμός) και την εσωτερική εμπειρία του πιστού (φώτιση). Ο άνθρωπος καθίσταται ο μοναδικός υπεύθυνος της ζωής και του πεπρωμένου του, δεν υπάρχει ένας ανώτατος και φοβερός Θεός, που κραδαίνει την πύρινη ρομφαία της Αιώνιας Τιμωρίας. Δεδομένης της μετενσάρκωσης, κάθε ψυχή έχει πολλές ευκαιρίες να αφυπνιστεί και να πετύχει την τελική σωτηρία της. Όλοι οι ανατολικοί μονοθεϊσμοί είναι φιλειρηνικοί, διδάσκουν την πραότητα, την κατανόηση, την αγάπη, τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, δεδομένης της αντίληψης ότι όλα τα όντα είναι παγιδευμένα στην Κόλαση της ύλης, από την οποία πρέπει κάποτε να λυτρωθούν. Ως εκ τούτου, είναι ανεκτικοί προς τις άλλες θρησκείες, τις θεωρούν διαφορετικές προσεγγίσεις του Υπέρτατου Ενός, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένες, αλλά σε καμία περίπτωση κατώτερες. Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. (Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!). Η μοναδική πρόσφατη εξαίρεση είναι οι συγκρούσεις Ινδουιστών και Μουσουλμάνων, στην Ινδία, αλλά αυτές είναι περιορισμένες και πυροδοτήθηκαν κυρίως από τον θρησκευτικό φανατισμό των οπαδών του Μωάμεθ. (Δυστυχώς, είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι η συνύπαρξη με φανατικούς και βίαιους οπαδούς μιας δογματικής θρησκείας – ή ιδεολογίας – καταλήγει να οδηγεί σε ανάλογες αντιδράσεις, για απλούς λόγους άμυνας, και την αντίθετη πλευρά, όσο ανεκτική και φιλειρηνική κι αν είναι αρχικά). Εξ ίσου αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι, παρ’ όλο που ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός συμπεριλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές ερμηνευτικές τάσεις και σχολές («αιρέσεις») δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά αιματηρές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση της Μοναδικής Δογματικής Αλήθειας.
Επίσης, πολλές από τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις και θεωρίες συνηγορούν υπέρ των ανατολικών ενοθεϊσμών: σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα συνδέονται (η πανταχού παρούσα ενέργεια της Φυσικής, που εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους), υπάρχει περιοδική δημιουργία και καταστροφή του υλικού Σύμπαντος (η διάδοχη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης), ο υλικός κόσμος είναι ψευδαίσθηση, το κενό δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος πλήρης δημιουργικών δυνατοτήτων (Κβαντική Φυσική), κλπ. Πολλοί ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες έχουν αναλάβει τελευταία το εγχείρημα της ενοποίησης της σύγχρονης Επιστήμης και των ανατολικών ενοθεϊσμών.
Η Φονική Λαίλαπα του Μονοθεϊσμού
Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τους τρεις μονοθεϊσμούς, παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο τις θρησκευτικές κοσμοθεωρίες τους. Οι πιθανές ενστάσεις που θα εκφραστούν θα απορρέουν από το απλό γεγονός ότι σε κάθε μία περίπτωση (και κυρίως στον Χριστιανισμό) υπάρχουν πολλοί τρόποι ερμηνείας των Θεϊκών Λόγων, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί τη Μοναδική Αλήθεια, και έχουν ελάχιστη και καθαρά ενδοθρησκευτική σημασία. Το ζητούμενο εδώ είναι η περιληπτική και γενική παρουσίαση της βασικής τους κοσμοθεωρίας.
Ιουδαϊσμός: Γύρω στο 1.500 π.Χ., η 18η αιγυπτιακή δυναστεία εξεδίωξε από τη χώρα τους σημιτικής καταγωγής Υξώς, οι οποίοι κυβερνούσαν επί διακόσια χρόνια τη χώρα, ως στρατιωτική αριστοκρατία. Όταν οι κατακτητές έφυγαν, έμειναν πίσω κάποιες φυλές βοσκών και πλιατσικολόγων ομοφύλων τους, οι οποίοι τους ακολουθούσαν στις εκστρατείες τους. Νοιώθοντας επισφαλείς, μετά από την αποχώρηση των κατακτητών και προστατών τους, και υποδεέστεροι μπροστά στο μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, έπρεπε να βρουν μια κοινή συνισταμένη που θα τους ένωνε και θα τους έκανε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά εκείνο το αντίπαλο δέος, να γίνουν, από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών ημιβάρβαρων φυλών, ένα ενιαίο και εκλεκτό έθνος. Το ποθητό αποτέλεσμα θα επιτυγχανόταν με τη δημιουργία μιας ανάλογης εκλεκτής θρησκείας. Το εγχείρημα ανέλαβαν οι διάφοροι επονομαζόμενοι «Γενάρχες του Ισραήλ» (Αβραάμ, Μωϋσής, κ.ά.), η υπόσταση των οποίων τρεμοσβήνει ανάμεσα στον μύθο και την ιστορική πραγματικότητα, και οι οποίοι είχαν το προνόμιο να συνομιλούν με τον Θεό, να παίρνουν απ’ ευθείας οδηγίες και εντολές από εκείνον. Η μονοθεϊστική θρησκεία που δημιούργησαν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:
Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός (Γιαχβέ), ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο και όλα όσα είναι μέσα του. Σε μια πρώτη φάση οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι Πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, ζούσαν σε μια ειδυλλιακή και παραδείσια κατάσταση, στον Κήπο της Εδέμ (ή Παράδεισο), όπου δεν υπήρχε ούτε το Κακό ούτε ο θάνατος. Σε κάποια στιγμή ο αντίπαλος του καλού Θεού, ο κακός εκπεσών άγγελος Σατανάς, τους έβαλε σε πειρασμό προκαλώντας τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό από το Δέντρο της Γνώσης. Ο Θεός, εξοργισμένος, τους εξεδίωξε από τον Παράδεισο, τους έβαλε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το Κακό, τους έκανε βιολογικά θνητούς, και καταράστηκε όλους τους απογόνους τους, που φέρουν εκ γενετής το στίγμα εκείνου του Προπατορικού Αμαρτήματος. Ωστόσο, μέσα σε αυτούς τους απογόνους του υπάρχει ένας εκλεκτός λαός, οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν την αποστολή να διατηρήσουν και να διαδώσουν τον περιούσιο Λόγο Του. Σε κάποια στιγμή, στο μέλλον, ο Θεός θα στείλει έναν εκπρόσωπό του, τον Μεσσία, θα γίνει ανάσταση νεκρών και η Τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, και όσοι πίστεψαν σε Αυτόν και έζησαν σύμφωνα με τις εντολές Του θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι οι άπιστοι και οι παραβάτες θα καταδικαστούν στην Αιώνια Τιμωρία. Από εκεί και πέρα, όλη η Καινή Διαθήκη είναι η ιστορία του εκλεκτού λαού του Ισραήλ και των αμέτρητων θεϊκών δεινών, από τα οποία δεν απαλλάσσεται ούτε ο ίδιος, μια ιστορία γεμάτη από περιστατικά θεϊκής εκδικητικότητας, φθόνου, αιμομιξιών, πλημμύρων, πολέμων, καμένων πόλεων, και άλλων παρόμοιων ανεκδιήγητων πράξεων! Και μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί η περιγραφή της εικόνας ενός Αγαθού, Σοφού, και Δίκαιου Θεού! Φανταστείτε, δηλαδή, και να μην ήταν τέτοιος!
Μοιραίο αποτέλεσμα όλων αυτών των ιδεών περί Ενός Θεού και του εκλεκτού λαού Του ήταν η αλαζονεία και ο φανατισμός των Εβραίων, οι οποίοι απέρριπταν τους θεούς όλων των άλλων λαών, θεωρώντας τους δαιμονικούς, βλάσφημους, ειδωλολατρικούς, κλπ., και τους πιστούς τους κατώτερους, αποτελώντας την προκλητική εξαίρεση στη μέχρι τότε επικρατούσα γενική θρησκευτική ανεκτικότητα. Ο ίδιος ο Γιαχβέ παρεμβαίνει για να δικαιολογήσει τους Εβραίους, όταν, την περίοδο που εγκαθίστανται στη Γη της Επαγγελίας, εξοντώνουν έναν αριθμό εθνών που κατονομάζονται ρητά στην Πεντάτευχο: Χετταίοι, Αμορραίοι, Φερεζαίοι, Χαναναίοι, Γεργεσαίοι, Ευαίοι, Ιεβουσαίοι. Απέναντι στους λαούς αυτούς ο Γιαχβέ επιβάλλει το ανάθεμα, την απαγόρευση των μικτών γάμων, απορρίπτει κάθε έλεος, προτρέπει στην καταστροφή των βωμών τους, των μνημείων τους, νομιμοποιεί τις γενοκτονίες για τον απλό λόγο ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός, επιλεγμένος από τον Θεό εναντίον όλων των άλλων (Δευτερονόμιο, ζ 6). Στο εξής, κάθε προσπάθεια συνύπαρξης με άλλους διαφορετικούς θεούς ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη. Στην ελληνιστική περίοδο υπήρχαν συνεχώς αντιδράσεις και εξεγέρσεις των Εβραίων ενάντια στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα ανεξιθρησκίας, και τότε δημιουργήθηκε και ο μύθος των «θρησκευτικών αντιστασιακών» τους, των Μακκαβαίων. Στη ρωμαϊκή περίοδο επικρατούσε η ίδια κατάσταση, και ο εβραϊκός λαός ήταν ο μόνος που επιδιδόταν σε συνεχείς εξεγέρσεις για καθαρά θρησκευτικούς λόγους, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Μασάντα (73 π.Χ.), όπου 900 πολιορκημένοι Εβραίοι ζηλωτές αυτοκτόνησαν για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων, γεγονός πρωτοφανές για την εποχή! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Στη συνέχεια, αυτό το αντιδραστικό θρησκευτικό τους μένος υποχωρεί, για αρκετούς αιώνες, αλλά επανεμφανίζεται ωστόσο ανανεωμένο στην εποχή μας, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Ακολουθούν εξήντα χρόνια ατελείωτων και συνεχιζόμενων πολέμων, βασική αιτία των οποίων είναι η ιδέα της θρησκευτικής και φυλετικής «ανωτερότητας» των Εβραίων, η αντίληψη ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν με έναν «κατώτερο» και άπιστο λαό, τους Παλαιστίνιους. Δυστυχώς, λοιπόν, η μεγάλη συνεισφορά των Εβραίων στην ανθρωπότητα δεν ήταν ο μονοθεϊσμός (μια σκληρή εκδοχή του πιο ήπιου και προγενέστερου ενοθεϊσμού), αλλά οι θρησκευτικές διαμάχες και οι πόλεμοι που απορρέουν από αυτή τη συγκεκριμένη αντίληψη της έννοιας του Θεού. Τη σκυτάλη αυτού του κακού, την παρέδωσε στη συνέχεια ο Ιουδαϊσμός στον Χριστιανισμό, ο οποίος διέπρεψε ακόμη περισσότερο σε μισαλλοδοξία, και για ένα χρονικό διάστημα σχεδόν είκοσι αιώνων!.
Χριστιανισμός. Για το πρόσωπο του Χριστού, που έζησε πριν από 2.000 χρόνια, εκφράζονται αμφιβολίες ακόμη και ως προς την ιστορική του υπόσταση. Ως προς αυτά που δίδασκε, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο: Από τα διάφορα Ευαγγέλια, που γράφτηκαν όλα σε μεταγενέστερες εποχές, γίνονται αποδεκτά από την Εκκλησία μόνο τέσσερα (Μάρκου, Λουκά, Ματθαίου, Ιωάννη), ενώ όλα τα άλλα απορρίπτονται και αποκρύπτονται. Αλλά ακόμη και αυτά περιέχουν συχνά πληροφορίες αντιφατικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους. Επίσης, σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η πρωτοχριστιανική λατρεία ελάχιστη σχέση έχει με αυτά που πρεσβεύουν σήμερα οι κυριότερες χριστιανικές Εκκλησίες, ότι το μεγαλύτερο μέρος της είναι μεταγενέστερες προσθήκες και ερμηνείες των εκάστοτε Πατέρων και αποφάσεις των διαφόρων Οικουμενικών Συνόδων. Σε αυτό το γενικώς αποδεκτό μέρος του σύγχρονου Χριστιανισμού θα βασιστούμε, για να σκιαγραφήσουμε μια σύντομη εικόνα του.
Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη από θνητή γυναίκα (Παρθένος Μαρία) αλλά με θεϊκή παρέμβαση, και θεωρήθηκε ότι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας των Εβραίων, ο Υιός του Θεού, που ήρθε να κηρύξει ξανά τον Λόγο Του, σε μια περίοδο παρακμής για την ανθρωπότητα. Απόδειξη της θεϊκής του ιδιότητας ήταν τα διάφορα θαύματα που έκανε και κυρίως η ανάσταση που ακολούθησε τη σταύρωσή του. Αποστολή των πιστών του ήταν η σύμφωνα με τις εντολές του ευσεβής ζωή (με σκοπό τη μεταθανάτια σωτηρία τους), και η διάδοση του Λόγου Του (έτσι ώστε να πιστέψουν και να σωθούν και οι άπιστοι οπαδοί των άλλων θρησκειών). Ένας βασικός τρόπος σωτηρίας για τον πιστό, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, αποτελεί η πράξη της ειλικρινούς μετάνοιας. Η θρησκεία που ίδρυσε ήταν η συνέχεια του Ιουδαϊσμού (ο ίδιος έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταλύσει τις Γραφές αλλά για να τις συμπληρώσει). Οι Εβραίοι όμως που δεν τον πίστεψαν, λόγω του γνωστού τους φανατισμού (ακόμη περιμένουν τον Μεσσία τους!), συνέβαλαν στη σύλληψη και στη Σταύρωσή του από τους Ρωμαίους. Μετά από πολλά χρόνια, θα επιστρέψει στη γη, για να κρίνει τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών (Δευτέρα Παρουσία), για να τιμωρήσει τους κακούς, στέλνοντάς τους στην αιώνια τιμωρία της Κόλασης, και να εγκαταστήσει ξανά την παραδείσια Βασιλεία των Ουρανών για τους καλούς. (Το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ οι Χριστιανοί διδάσκονται ουσιαστικά, στην Παλαιά Διαθήκη, τη θρησκεία των Εβραίων, παράλληλα μαθαίνουν να τους μισούν, επειδή ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για τον μαρτυρικό θάνατό του Ιησού!). Επίσης, μια βασική καινοτομία του Χριστιανισμού, σε σχέση με τον Ιουδαϊσμό ήταν η ιδέα της Τριαδικότητας του Θεού (Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα).
Εδώ, πρέπει να προσθέσουμε ότι ορισμένοι θρησκειολόγοι ισχυρίζονται πως, τόσο ο πρώιμος Ιουδαϊσμός όσο και ο πρώιμος Χριστιανισμός, δεν αναφέρονται στην ύπαρξη της άφθαρτης εκείνης ουσίας (πνεύμα, ψυχή) που συναντάται στις θρησκείες όλων των λαών (πολυθεϊστικές και ενοθεϊστικές). Αυτή εμφανίστηκε μεταγενέστερα, στην ελληνιστική εποχή, όταν οι δύο αυτοί μονοθεϊσμοί ήρθαν σε επαφή με το ελληνικό πνεύμα και επηρεάστηκαν από αυτό. Αυτό δείχνει, επομένως, και τον πρωταρχικό ανθρωπομορφικό πρωτογονισμό που περιείχαν, τουλάχιστον στην αρχική περίοδο της εμφάνισής τους.
Η νέα θρησκεία του Χριστού διαδόθηκε αρκετά γρήγορα, σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, χάρη στη δράση ενός χαρισματικού ατόμου, που θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προπαγανδιστές όλων των εποχών, του Απόστολου Παύλου. Εξ αιτίας μιας φράσης που αποδίδεται στον Ιησού, όταν πήγαν να τον συναντήσουν κάποιοι Έλληνες («ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»), ο Χριστιανισμός απέκτησε τον δικό του εκλεκτό λαό, τους Έλληνες, οι οποίοι πρεσβεύουν επί πλέον ότι η δική τους εκδοχή του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, είναι η μοναδική αληθινή. Οι τρεις κυρίαρχες εκδοχές του Χριστιανισμού σήμερα είναι ο Καθολικισμός (που είναι και ο πολυπληθέστερος), ο Προτεσταντισμός, και η Ορθοδοξία, και οι οποίοι, εκτός από τον βασικό αγώνα που έχουν αναλάβει κατά των λοιπών «απίστων», πολεμούν και μεταξύ τους για το τρόπαιο της Μοναδικής Αλήθειας!
Το θρησκευτικό κακό με τον Χριστιανισμό θέριεψε ακόμη περισσότερο, κυρίως για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η μέχρι τότε ιουδαϊκή θρησκευτική αντίληψη φύλαγε ζηλόφθονα τον Έναν και Μοναδικό Θεό για τον «εκλεκτό λαό» του, τους Εβραίους, δεν ασκούσε καθόλου τον προσηλυτισμό, αντιθέτως τον απέφευγε: ήταν φύσει αδύνατον ένας μη-Εβραίος να γίνει Ιουδαίος. Οι Χριστιανοί, επιθυμώντας να διαδώσουν την αλήθεια τους σε όσους περισσότερους ανθρώπους γινόταν, ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου στην Ιστορία αγώνα προσηλυτισμού. Και δυστυχώς πέτυχαν, κάνοντας τον Χριστιανισμό να είναι σήμερα η θρησκεία με τους περισσότερους οπαδούς στον πλανήτη, και παράλληλα η πιο φονική! Το δεύτερο κακό είναι ότι η πληθώρα των Ευαγγελίων, οι αντιφάσεις και οι ασάφειες που περιέχουν, δημιούργησαν και πληθώρα διαφορετικών ερμηνειών, με μικρές ή μεγάλες μεταξύ τους αντιθέσεις και αποκλίσεις. Όταν η Χριστιανική Εκκλησία οργανώθηκε, οι εκπρόσωποί της, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους και άλλα θεσμικά όργανα, άρχισαν να αποφαίνονται για το τι ήταν θεολογικά σωστό και τι λάθος. Αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση άλλης μιας παγκόσμιας, μέχρι τότε, πρωτοτυπίας, των αιρέσεων και των ενδοθρησκευτικών συγκρούσεων. (Διαφορετικές τάσεις υπήρχαν -και υπάρχουν- και στον Ιουδαϊσμό, αλλά τουλάχιστον δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτία διώξεων και σφαγών. Στον Μωαμεθανισμό περιορίζονται μεταξύ των δύο βασικών τάσεων, εκείνες των Σουνιτών και των Σιϊτών). Έτσι, οι πρώτες διώξεις που ξεκίνησε ο Χριστιανισμός ήταν εσωτερικές, εναντίον όλων εκείνων των οπαδών του που «ερμήνευαν με λάθος τρόπο τις Ιερές Γραφές»! Να μερικά από τα …; φλέγοντα δογματικά ερωτήματα που τους απασχόλησαν (και ορισμένα συνεχίζουν να τους απασχολούν): αν ο Υιός του Θεού είναι ομοούσιος του Πατρός ή όχι, αν η φύση του ενσαρκωμένου Χριστού ήταν μόνο θεϊκή ή ταυτόχρονα θεϊκή και ανθρώπινη, αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός ή και εκ του Υιού, αν ο Χριστός επισκέφθηκε τον Κάτω Κόσμο πριν ή μετά από τη σταύρωσή του, κλπ., κλπ! Χριστιανοί Ορθόδοξοι Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι!
Οι Ρωμαίοι, που είχαν να αντιμετωπίσουν μέχρι τότε μόνο τον εβραϊκό φανατισμό, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα νέο κύμα θρησκευτικής απολυτότητας: τους Χριστιανούς. Κι εδώ το πρόβλημα πάλι δεν ήταν η νέα θρησκεία, αλλά το γεγονός ότι αυτή απέρριπτε όλες τις υπόλοιπες! Όταν λοιπόν, σε μια κοινωνία ανεξιθρησκίας, δέχονται τη δική σου πίστη αλλά εσύ επιμένεις ότι αυτή είναι η μοναδική αληθινή και όλες οι άλλες είναι ψεύτικες, ειδωλολατρικές, και βλάσφημες, επόμενο είναι να προκαλέσεις και τις ανάλογες αντιδράσεις. Έτσι, ενώ σε μια πρώτη φάση ο Χριστιανισμός έγινε αποδεκτός στη Ρώμη, στη συνέχεια οι αυτοκράτορες στράφηκαν εναντίον του. Γι’ αυτούς τους περίφημους και πολυδιαφημισμένους ρωμαϊκούς «θρησκευτικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών», κύριοι υπεύθυνοι ήταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί! Φυσικά, στο τέλος οι Ρωμαίοι, όταν είδαν ότι η πλημμυρίδα της νέας θρησκείας θα επικρατούσε ούτως ή άλλως, σοφά σκεπτόμενοι, την αποδέχτηκαν. Το 313 μ.Χ. εξεδόθη το Διάταγμα των Μεδιολάνων, για τη θρησκευτική ειρήνη στην Αυτοκρατορία, και το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος τον έχρισε επίσημη θρησκεία του Κράτους. (Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτό συνέβη επειδή οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη -υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!). Φυσικά ακολούθησαν, αντιστρόφως πλέον, και οι ανάλογοι αιματηροί διωγμοί για την επιβολή της νέας θρησκείας, οι καταστροφές αρχαίων ναών, η απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων, η προσπάθεια υποβάθμισης του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού, κλπ.
Αυτό ήταν και το τέλος της Χρυσής Εποχής των πολλών θεών και της ανεξιθρησκίας. Στο εξής, και με την έλευση του τρίτου φονικού κύματος, του Μωαμεθανισμού, οι θρησκευτικοί πόλεμοι θα αποτελούσαν ένα τεράστιο και αιματηρό κεφάλαιο της ήδη ταλαίπωρης ανθρωπότητας. Η Χριστιανική συνεισφορά σε αυτό είναι η μεγαλύτερη, ξεκινώντας από τις εσωτερικές διαμάχες κατά ποικίλων «αιρετικών» (πρωτοχριστιανικές αιρέσεις, Εικονομαχία, σχίσμα των Εκκλησιών, Μεταρρύθμιση, Αντιμεταρρύθμιση, Ιερά Εξέταση) και καταλήγοντας σε βίαιους και αιματηρούς προσηλυτισμούς (προκολομβιανοί λαοί της Νοτίου Αμερικής), σε ανοιχτούς πολέμους (Σταυροφορίες και άλλοι πόλεμοι κατά των μωαμεθανών Αράβων, Τριακονταετής Πόλεμος, ευρωπαϊκοί αποικιακοί πόλεμοι, πόλεμος της Βοσνίας), και σε ανταρτοπόλεμους. Η πιο θλιβερή περίπτωση αυτής της κατηγορίας είναι η ανοιχτή πληγή του ιρλανδικού προβλήματος: σε μια χώρα με εθνικά αμιγή πληθυσμό, οι κάτοικοι ενός τμήματός της, που κατέχεται από τους Άγγλους (Βόρεια Ιρλανδία), αρνούνται την ένωση με τη μητέρα-πατρίδα επειδή έχουν στην πλειοψηφία τους την ίδια θρησκεία με τους κατακτητές (Αγγλικανοί Προτεστάντες), ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Καθολικοί! Κανείς φανατικός Χριστιανός δεν φαίνεται να σκέφτηκε ότι, με όλες αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές, αναιρεί τον Απόστολο της Αγάπης, τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, μια από τις βασικές εντολές του οποίου ήταν «Αγαπάτε αλλήλους»! Αλλά, όπως είναι γνωστό, η τυφλή πίστη (σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ιδεολογία) προϋποθέτει την παντελή απουσία της λογικής!
Μωαμεθανισμός. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα, το 570 μ.Χ., σε μια εποχή που οι Άραβες ήταν διαιρεμένοι σε πολλές, διαφορετικές, και αλλόθρησκες φυλές, που πολεμούσαν συχνά μεταξύ τους. Ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος όταν, στα σαράντα του χρόνια, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά όπου, εν μέσω νηστειών και προσευχών, δεν άργησε να πέσει σε θρησκευτική έκσταση και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ανήγγειλε ότι ήταν ο νέος (και τελευταίος) θεϊκός Προφήτης. Άρχισε να κηρύττει τη νέα θρησκεία, η οποία καταγράφηκε στο Ιερό Βιβλίο των Μωαμεθανών, το Κοράνι, που αναλύει τις βουλές του Θεού (Αλλάχ). Η νέα θρησκεία βασιζόταν εν πολλοίς στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο Αλλάχ είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός, δημιουργός των πάντων. Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος μιας σειράς Προφητών (Μωϋσής, Αβραάμ, Ισαάκ, Νώε, Ιησούς, κ.ά.), και το μήνυμά του συμπληρώνει, αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει, τις προφητείες όλων των άλλων. Ο Μωαμεθανισμός πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής, στους αγγέλους, στον Σατανά, στα διάφορα Ιερά Βιβλία των άλλων ενο/μονοθεϊστικών θρησκειών (Ινδουισμός, Ζωροαστρισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός), σε διάφορους Προφήτες (με εξέχοντες εκείνους του Ιουδαιοχριστιανισμού), στην Έσχατη Μέρα της Κρίσεως. Η Αγία Τριάδα και το Προπατορικό Αμάρτημα απορρίπτονται (ο Θεός συγχώρεσε τους Πρωτόπλαστους που παράκουσαν την εντολή Του). Ο άνθρωπος θεωρείται το επιστέγασμα της Θεϊκής Δημιουργίας, το ευγενέστερο όλων των όντων. Ολόκληρη η Φύση έγινε για να τον υπηρετεί κι εκείνος με τη σειρά του για να υπηρετεί τον Θεό. (Αυτές οι δύο ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, που αποδείχτηκαν καταστροφικές για ολόκληρη την υπόλοιπη Φύση, υπάρχουν και στους δύο προγενέστερους μονοθεϊσμούς, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, που διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής). Ο σωστός τρόπος ζωής και η μετάνοια μπορούν να οδηγήσουν στη σωτηρία της ψυχής. Την Έσχατη Μέρα οι πιστοί των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων θα κριθούν σύμφωνα με τα δικά τους Ιερά Βιβλία.
Παρ’ όλο που στη θεωρία ο μωαμεθανισμός φαίνεται ο πλέον ανεκτικός από τους τρεις μονοθεϊσμούς, στην πράξη αποδείχτηκε εξ ίσου απόλυτος και φονικός, διαδίδοντας τη νέα πίστη δια πυρός και σιδήρου. (Εξ άλλου, Ισλάμ, στα αραβικά, σημαίνει «υποταγή στον Θεό»). Συνοπτικά, είναι υπεύθυνος για τους πρώτους ενδοαραβικούς πολέμους καθυπόταξης και προσηλυτισμού, για τους διαφόρους παλαιότερους πολέμους κατά των Χριστιανών, καθώς και για πολλούς σύγχρονους, εμφύλιους και μη (Παλαιστίνη, Αλγερία, Βοσνία, Αφγανιστάν, Σουδάν, Ιράκ, κλπ.). Επίσης, οι ζηλωτές ηγέτες του δεν διστάζουν να κηρύσσουν Ιερούς Πολέμους (τζιχάντ) κατά της Χριστιανικής Δύσης, να εκδίδουν παγκόσμιες επικηρύξεις κατά οποιουδήποτε τολμάει να εκφραστεί επικριτικά για τη θρησκεία τους (περίπτωση του Ινδο-Άγγλου συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι,), να απειλούν όσους τολμούν να απεικονίσουν τον Μωάμεθ (περίπτωση της δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten), να ωθούν οπαδούς τους στη δολοφονία βλάσφημων (περίπτωση του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ)! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς και παντού ο κίνδυνος να ανατιναχτεί κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος, ζωσμένος με εκρηκτικά, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών. Ο θάνατός σου, ο Παράδεισός μου! (Φυσικά, γι’ αυτό ευθύνεται και η αλαζονεία και οι διαρκείς επεμβάσεις σε μουσουλμανικές χώρες των Δυτικών Χριστιανών, και κυρίως των Αμερικανών).
Οι αβραμικοί μονοθεϊσμοί, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, δεδομένου ότι εμφανίστηκαν σε λαούς με αρχικά χαμηλό πολιτιστικό υπόβαθρο (Εβραίοι, Άραβες, κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), αποτελούν μια χονδροειδή και βίαιη εκδοχή του ενοθεϊσμού, επειδή όλοι εκείνοι οι αμόρφωτοι άνθρωποι θα αδυνατούσαν παντελώς να κατανοήσουν ανώτερες και πολύπλοκες μεταφυσικές έννοιες, όπως εκείνες που αναλύονται στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, και στον Ταοϊσμό. Πιθανό αποτέλεσμα αυτής της κατωτερότητας που αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν να προτείνουν το αντιστάθμισμα της ανωτερότητας της θρησκείας τους, τον Έναν, Μοναδικό, και Αληθινό Θεό, με όλα τα γνωστά και καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν ο μοναδικός Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος τιμωρός, τότε πιο εύκολα διαπράττεις κι εσύ παρόμοιες αγριότητες προς τους «άπιστους» συνανθρώπους σου στο όνομά Του! Το γεγονός ότι σήμερα ο πιο διαδεδομένος από τους τρεις μονοθεϊσμούς, ο Χριστιανισμός, υπάρχει στο πιο ανεπτυγμένο και πολιτισμένο τμήμα της ανθρωπότητας, στον Δυτικό Κόσμο, παρ’ όλη την πρόοδο της Επιστήμης και τη σύγκλισή της με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελεί μέγα ανθρώπινο παράδοξο (που δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), το οποίο ακυρώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των έμβιων όντων: Στα περισσότερα και βασικότερα πράγματα οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται καθόλου, μα καθόλου! Δεν διδάσκονται ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος, παραμένουν διαχρονικά και φονικά ανόητοι και στενόμυαλοι οπαδοί των πολλών και διαφόρων Αληθειών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο σημερινός Πλανητάρχης, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους, που ισχυρίζεται ότι του μιλάει ο Θεός! Και αντί να βρίσκεται σε κάποιο ψυχιατρείο, κατέχει τη θέση του ισχυρότερου ανθρώπου στη Γη!
Κλείνοντας, θα παραθέσουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ονφραί Περί Αθεολογίας, το οποίο συνοψίζει το μεγάλο κακό που έσπειραν οι τρεις «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» στην ανθρωπότητα. «Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά από πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού, μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα και τις γυναίκες, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, και Μωαμεθανισμός υπερασπίζονται την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για τον θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνότητα, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της Ζωής και εξύμνηση της Ανυπαρξίας …;».
Μελαγχολικός Επίλογος
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι ούτως ή άλλως οι άνθρωποι ψάχνουν (μυστηριωδώς!) πάντα αυτά που τους χωρίζουν, ποτέ αυτά που τους ενώνουν, μετατρέποντας σε φονικά όργανα ακόμη και τις ποδοσφαιρικές διαφορές! Η κάθε είδους και αποχρώσεως μολυσματική ιδεοληψία αποτελεί τη μεγαλύτερη, τη φονικότερη, και τη διαχρονικότερη μάστιγα του ανθρώπινου είδους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ: «Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές»! Ωστόσο, το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι οι κυρίως θρησκευτικοί πόλεμοι (δηλαδή εκείνοι που έχουν ως αιτία αντιπαράθεσης το ποιος είναι ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός, ή ποια από τις διάφορες δογματικές περιγραφές του είναι η μόνη που ισχύει), ξεκίνησαν με τον εβραϊκό μονοθεϊσμό και συνεχίστηκαν με τους υπόλοιπους δύο, παραμένει αδιαμφισβήτητο. Σε σημείο μάλιστα που ο φυσιολογικός και ανεξίθρησκος άνθρωπος να αναπολεί τη Χρυσή Εποχή του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού, τότε που υπήρχε ένα ευρύ Πάνθεον διαφόρων περιγραφών του Υπερφυσικού, μέσα από το οποίο ο καθένας διάλεγε ελεύθερα τη μορφή λατρείας που του ταίριαζε, που του φαινόταν η πιο αληθοφανής και πειστική.
Με τους φονικούς μονοθεϊσμούς επήλθε μια δογματική περιγραφή του Θεού και μια τριχοτόμηση του ανθρώπινου παραλόγου: σε περίπτωση που τους απορρίψει κάποιος όλους, απλά δέχεται συγκεντρωτικά πυρά από τρία (τουλάχιστον) διαφορετικά σημεία! Πόσοι πιστοί σκέφτηκαν ποτέ τους ότι η μοναδική απόδειξη για την αλήθεια της θρησκείας την οποία ασπάζονται, είναι αποκλειστικά η τυφλή τους πίστη σε αυτή;! Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο σκεπτικισμός οδηγεί στην ανεκτικότητα, στο τέλος της μισαλλοδοξίας. Γιατί, πώς μπορείς να καταδιώξεις έναν άνθρωπο για τις πεποιθήσεις του, όταν δεν ξέρεις αν είναι σωστές ή λανθασμένες, αν δεν διαθέτεις το Απόλυτο Κριτήριο; Στις σχέσεις λαών και ανθρώπων το απόλυτο είναι τερατώδες: οδηγεί σε θηριωδίες και καταστροφές. Πρέπει να καταπολεμηθεί κάθε τι το απόλυτο, κάθε άποψη που γεννάει φανατισμό και αποκλεισμό του άλλου. Ο συμβιβασμός δεν είναι ταπείνωση, είναι η ουσία της ανθρωπιάς, το παιδί του διαλόγου, η σοφία της δημοκρατίας» …;
Να κάτι συγκλονιστικά απλό και αληθινό, που θα έπρεπε να είναι αναρτημένο σε όλα τα σχολεία, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, σε όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, όλων των χωρών και όλων των λαών! Αλλά ποιος έχασε τη λογική, για να τη βρει ο άνθρωπος;! …; Ας ευχηθούμε λοιπόν, απλά: «Ο Θεός να …; βγάλει το χέρι του»! …;
Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΟΣΚΕΛΗΣ είναι καθηγητής κοινωνιολογίας και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Τρομερή Ανάγκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίον.
…;πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!
Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!
Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ!
Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι η αποδοχή του Χριστιανισμού εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη -υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!).
Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο …;
«Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές!»
Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ:
Πηγή

ΘΕΩΡΙΗΣ ΕΙΝΕΚΕΝ

Posted in ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΙΣΛΑΜ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ, ΣΦΑΓΕΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Αέναο θλιβερό φαινόμενο…

Posted by alfeiospotamos στο 25/12/2011

Μέχρι πότε ωρέ Έλληνες θα είσαστε δούλοι;
Έχει γεμίσει του ΔΙΑ το δίκτυο από ευχές για τον εβραίο Τζεσούα!Μπλογκς και ιστοσελίδες,που είναι ή φαίνονται ελληνικά,που γνωρίζουν ή δεν γνωρίζουν που γεννήθηκε ή βρίσκεται ο τάφος του Λεωνίδα
στέλνουν ευχές για τη…»γέννηση» ενός εβραίου!
Δε γίνεται,ωρέ Έλληνες,να πατάτε σε δύο βάρκες!
Ή είστε Έλληνες ή είστε χριστιανοί!Διαλέξτε!Δεν μπορείτε να…παραποιήτε την ΙΣΤΟΡΙΑ…
Φτάνει πιά με την εθελοδουλεία σας…!Δε γίνεται να  ανατριχιάζετε  για την ΙΣΤΟΡΙΑ της Ελλάδας και ταυτόχρονα να την καθυβρίζετε,έστω και μέσω…»ευχών»!
Διαβάστε το…Το μυστικό της Χανουκα.
Μάθετε…Γιατί συνηθίζεται να τρώμε λουκουμάδες περί τα τέλη Δεκεμβρίου;
Μάθετε ποιό ήταν…Το απαγορευμένο όνομα…
Δείτε γιατί… ΜΟΝΟ ΟΚΤΩ ΛΕΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΡΑΙΦΝΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ…ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ…»ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»!!!!!!
Αντιληφθείτε ότι…Δια πυρός και σιδήρου…..
«έγιναν» οι Έλληνες…χριστιανοί και σταματείστε πια να γράφετε…μαλακίες

Posted in ΥΠ.Παιδείας ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΕΛΛΑΔΕΜΠΟΡΟΙ | Leave a Comment »

Ο Χριστός ξανακτυπάει…

Posted by alfeiospotamos στο 23/12/2011

Πανικός επικράτησε στη Νέα Ζηλανδία, όταν ο Εγκέλαδος έκανε πάλι την εμφάνισή του στην Εκκλησία του Χριστού (πόλη Κράισττσερτς). Συνολικά τέσσερις σεισμικές δονήσεις έχουν συγκλονίσει μέχρι στιγμής τη σεισμοπαθή πόλη, στην οποία είχαν χάσει τη ζωή τους 200 άνθρωποι από σεισμό πριν από δέκα μήνες. Σε άτακτη φυγή ετράπησαν οι καταναλωτές που είχαν κατακλύσει για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μαγαζιά και πολυκαταστήματα.

Posted in ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΣΕΙΣΜΟΙ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ιστορική αποκατάσταση του Ιουλιανού.

Posted by alfeiospotamos στο 21/11/2011

Όχι μόνο ο Ιουλιανός αλλά ολόκληρη η ύστερη αρχαιότητα βρίσκεται βυθισμένη μες στα σκοτάδια της λήθης. Ο μέσος Έλληνας θα εκπλαγεί μαθαίνοντας ότι για ένα σοβαρό αριθμό ξένων ιστορικών επιστημόνων ο πραγματικός Χρυσός Αιώνας της αρχαιότητας ήταν ο Β’ μετά Χριστόν. Και θα εκπλαγεί διότι στη συνείδησή του έξι ολόκληροι αιώνες Ελληνισμού έχουν συμπιεστεί στη λέξη «παρακμή».
Η  ίστορία σταματά με το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και ξαναρχίζει με τον «Μέγα» Κωνσταντίνο. Στο μεταξύ διάστημα, ο κόσμος μεταβαίνει από παρακμή σε ακόμα χειρότερη παρακμή, περιμένοντας την νίκη του χριστιανισμού για να σωθεί επιτέλους. (Όλοι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες είναι εξ ορισμού «κακοί». Από την εποχή που αρχίζουν να βαπτίζονται Χριστιανοί γίνονται εξ ορισμού «καλοί»).
Αν έχει περιπέσει σε τέτοια παιδαριώδη επίπεδα η ιστορική μας αυτογνωσία, αυτό δεν οφείλεται τόσο στη μυθολογία της εκκλησίας όσο στην αφασία των επαγγελματιών της ιστορίας. Η ιστορική επιστήμη, άνευρη και άχαρη σαν γεροντοκόρη, υποχωρεί και κλίνει το γόνυ αφήνοντας να αλωνίζουν ανεμπόδιστα ο μεταμοντέρνος εκλεκτικισμός -διάβαζε: ετσιθελισμός- και ο αυτάρεσκος βυζαντινολατρικός επαρχιωτισμός των συμπαθών

πατριδογνωστών μας και άλλων θρησκευομένων.

Η παραμυθία, η προβολή σύγχρονων ιδεολογημάτων πάνω στο παρελθόν και η επιλεκτική αρχαιοκαπηλία ανέκαθεν οργίαζαν. Μόνο που την τωρινή αφλογιστία της επιστήμης, την εκούσια βουβαμάρα, την παραίτηση ή τον αυτοπεριορισμό σε κάποιες αίθουσες διδασκαλίας, ούτε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν θα μπορούσε να τα ονειρευτεί…
Σήμερα ο Ιουλιανός αποτελεί μια ενοχλητική παρένθεση μέσα στα εγχειρίδια της ελληνικής ιστορίας. Αναφέρεται πάντοτε με το επώνυμο που του χάρισαν οι χριστιανοί («Παραβάτης» ή Άποστάτης») οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, τον εμφανίζουν ως έναν ανεδαφικό οραματιστή• ένα μικρό ανάχωμα που παρασύρθηκε από το ποτάμι της ιστορίας… Ιδού ένα μικρό δείγμα μεγαλόθυμης θρησκευόμενης ιστοριογραφίας:
«Ως εραστής παράφρων ιστάμενος ενώπιον του πτώματος ερωμένης περιποθήτου εφαντάζετο ο ταλαίπωρος ότι δύναται διά των ασπασμών αυτού και των περιπτύξεων να εμφυσήση ζωήν εις σώμα σώζον μεν έτι καλλονήν απαράμιλλον άλλ’ ουδέν ήττον άψυχον κατακείμενον. Θέαμα οικτρόν, του οποίου όμως ανάγκη να παρακολουθήσωμεν τας περιπετείας.» (Κ. Παπαρρηγόπουλος).
Εδώ θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι ο Κ. Παπαρρηγόπουλος και πολλοί άλλοι ιστορικοί ύστερα απ’ αυτόν, δεν λαμβάνουν καθόλου υπ’ όψιν το ότι την εποχή του Ιουλιανού (4ος αι.), αν σε πολλές πόλεις της Ανατολής ο χριστιανισμός είχε ενδυναμωθεί ως λαϊκό κίνημα, στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στην Δύση γενικότερα ήταν εξαιρετικά ανίσχυρος, χωρίς καμία προοπτική προόδου. Δεν κατόρθωσε να επιβληθεί παρά τον 5ο αιώνα: όχι ως κίνημα αλλά ως αυτοκρατορική εξουσία. Η επικράτηση της νέας θρησκείας στον Ελλαδικό χώρο είναι ένα κεφάλαιο της Ιστορίας που το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτει η γενοκτονία του πληθυσμού όλων των πόλεων της νότιας Ελλάδας -πλην των Αθηνών- στη διάρκεια της βαρβαρικής εισβολής των νεοφώτιστων χριστιανών Γότθων του Αλάριχου, το 396 μ.Χ. -τριάντα τρία χρόνια μετά το θάνατο του Ιουλιανού.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε παραθέτοντας αναρίθμητα δείγματα όπως το παραπάνω, αλλά ας περιοριστούμε στον Κορδάτο. Για τον Κορδάτο, ο Ιουλιανός δεν είναι παρά μια μαριονέτα των μεγαλογαιοκτημόνων: «Αυτουνών τα συμφέροντα εκπροσωπούσε», γράφει. «Ξέρουμε πως στην Αντιόχεια, τον καιρό που έπεσε πείνα, έστειλε πολύ σιτάρι μα το έδωσε στους πλούσιους κι αυτοί κάνανε μαύρη αγορά και ο κοσμάκης πέθανε στους δρόμους». Όμως μια απλή ανάγνωση του Μισοπώγωνα θα μας δείξει ότι ο Κορδάτος είτε δεν μπήκε καν στον κόπο να τον διαβάσει είτε διαστρέβλωσε τα γεγονότα συνειδητά, έτσι ώστε να τα ταιριάξει σ’ ένα προκατασκευασμένο καλούπι… Γράφει: «Σ’ όλες τις ενέργειες και πράξεις του Ιουλιανού υπήρχε το πολιτικό συμφέρον». (Να μια «πρωτότυπη», «οξυδερκής» και πολύ «διαφωτιστική» παρατήρηση• κι ωστόσο εσφαλμένη: τον Ιουλιανό δεν τον συνέφερε να στρέψει εναντίον του τους επισκόπους και τις μάζες των χριστιανών). «Γι’αυτό κολάκεψε και τους Ιουδαίους όσο μπορούσε». Η αλήθεια είναι ότι ο Ιουλιανός στάθηκε ανελέητος στην πολεμική του κατά του ιουδαϊσμού. Όμως απέναντι στους ίδιους τους Ιουδαίους, -που άλλωστε ήταν υπήκοοί του- η στάση του ήταν άμεμπτη. Μήπως θά ‘πρεπε, αφ’ ενός να ενστερνίζεται τα ιουδαϊκά δόγματα και αφ’ετέρου να διώκει τους Ιουδαίους, όπως έκαναν όλοι οι μετέπειτα -και μέχρι των ημερών μας- αντισημίτες;
Όμως, όπως είπαμε προηγουμένως, πιο σωστό είναι να ανατρέχει κανείς στις πηγές, παρά να εμπιστεύεται την κρίση ιστορικών που τους χωρίζει μιάμιση χιλιετία από τις καταστάσεις και τα γεγονότα που αφηγούνται, και που θέλουν να βλέπουν σ’ αυτά την δικαίωση των θρησκευτικών και άλλων πεποιθήσεών τους. Όχι πως όλοι οι συγγραφείς και ρήτορες της αρχαιότητας που αποτελούν τις πρωτογενείς ιστορικές πηγές είναι υποδείγματα άψογης ιστοριογραφίας ή ψύχραιμης και έντιμης ρητορείας. Κάθε άλλο. Ανατρέχοντας όμως κανείς σ’ αυτούς, όσο αυτό είναι δυνατό, γίνεται ιστορικός ερευνητής και ο ίδιος, μαθαίνει από πρώτο χέρι και στο βαθμό που δεν διακατέχεται από προκαταλήψεις, αξιολογεί σωστά το υλικό που έχει μπροστά του. Στις πηγές λοιπόν…
Pages: 1 2 3 4 5 6

Πηγή…
ελληνικός δρόμος


Posted in ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »